José en de bilspleet parade

De nieuwe watertank – deel 2

Op maandag 23 februari verlieten we bouwopzichter José toen hij met een emmertje trachtte de verstevigingspalen voor de betonnen watertank-bak in het cement te zetten.  Het duurde even, maar uiteindelijk lukte het. Op dinsdag de 24^e belooft hij terug te komen. En inderdaad, om 08:40 tuft het ´bakkie´ ons terrein op. Drie mannen klauteren uit de cabine en beginnen eerst uitgebreid de afzakkende werkbroeken op te sjorren. Het belooft een spannende dag te worden.

Vandaag zal op de cementvloer een muur worden gebouwd die de druk van de aarde op de nieuwe watertank moet tegenhouden. Zo zullen we nooit meer een indeukende tank hebben en dus ook geen water-stress. Twee man zet de betonmolen aan, natuurlijk komen ze zeuren om een trap en om een waterslang, want zelf materiaal meenemen daar hebben ze nog nooit van gehoord. Dan laat één van de heren zich in de kuil zakken en het bouwen begint. 

José geeft aanwijzingen

Steen voor steen geven ze de ´blocos´ zoals de betonstenen worden genoemd, aan elkaar door en iedere keer dat ze bukken wordt ons een blik vergund op een harige bilspleet. Die werkbroeken zijn natuurlijk niet blijven hangen in de opgehesen stand. De verleiding is enorm om er een prachtige foto van te maken, maar we houden ons in.  En eerlijk is eerlijk,  Fernando en Miguel werken keihard.  ´s Avonds is de muur een heel eind af. Er moeten nog twee steun-pijlers worden gebouwd en we ontdekken dat ze geen draadijzer in de muur verwerken voor de versterking. Hmmmmmm, een telefoontje naar de aannemer dus. Je moet ook óveral zelf op letten!

Zúcht, zegt de aannemer aan de telefoon. Waarom wil je een versterkte muur? Nou ehhhhh…..zodat we er zeker van zijn dat hij nooit meer kan instorten misschien?  Oh ja, aardig argument. En de volgende dag worden vijf draadijzers geleverd van 10 mm dikte. De muur zal worden voorzien van een cement rand, versterkt met draadijzer. Opzichter José, zowaar wederom op tijd present,  commandeert onderhand ´zijn personeel´ heen en weer. Met veel handgebaren geeft hij aan wat er allemaal moet gebeuren, terwijl hij zelf geen spier beweegt. Nou ja, behalve de kaakspieren om te eten (zie buik en volgens de bouw-roddels om veel, veel rode wijn te drinken….)  en te commanderen.

Bekisting voor de palen

Fernando en Miguel trekken achter zijn rug rare gezichten naar ons. Wij hebben het vermoeden dat ze overal ´ja´ op zeggen en vervolgens precies doen wat hen zelf goed lijkt. 

Cement storten

 José weet álles, ja álles van bouwen, en schilderen … en planten, en politiek, en enfin, eigenlijk elk onderwerp. En dat is best irritant. We hebben een klein lek in een koppeling bij de pomp in het ´waterhok´ en we draaien de koppeling vast. Bolle José wringt zich het nauwe hok in en begint omstandig uit te leggen dat (natuurlijk, want het is niet door zijne keizerlijke bouwvalligheid zelf gedaan), alles fout is aangelegd. En bovendien zit er een verkeerd dak op het hok. Ik loods hem maar snel naar buiten, voor de verleiding hem met een moersleutel op zijn kop te rammen te groot wordt. 

Eenmaal buiten commandeert hij ´zijn´ mannen nog een rondje om de cementmolen en dan ontdekt hij dat ik óók iets aan het doen ben. Er wordt een irrigatie hok in de verf gezet. Het is niets bijzonders, gewoon een verfrol die heen en weer gaat over een vlakke muur. Ook dát schijn je verkeerd te kunnen doen. Ik wel althans, volgens de verf expert. De broek wordt weer eens ferm opgehesen, en dat was wel weer even nodig ook, de rol wordt uit mijn hand gerukt en stevig in de verf gedoopt. Hij zal ´het vrouwtje´ wel eens even voordoen hoe je een muurtje schildert. Gelaten laat ik het ongevraagde en ongewenste advies over me heen komen. Ik overweeg nog even om te vragen of hij ´t misschien helemaal wil doen, want bij de watertank-muur is hij uit gecommandeerd. Dat loopt vanzelf. Nu is hij BELANGRIJK. Hij zal die meisjes wel eens wat leren! 

De laatste loodjes ...

Op vrijdag middag staat god zij dank de muur, is het draadijzer aangebracht en ondanks het feit dat de bijdrage van José  beperkt is gebleven tot verbaal geweld, moet op zaterdag alleen de bekisting nog maar van de rand af worden gehaald. We halen opgelucht adem; het was een doodvermoeiende week! En dan te bedenken dat we geen steen hebben opgetild.  

De tank wordt geplaatst

 Het cement laten we een week drogen. Op 9 maart laat onze onmisbare João, de shovel-man de nieuwe tank professioneel en zonder omhaal in het daarvoor gebouwde omhulsel zakken. De tank wordt probleemloos aangesloten door Rui, die natuurlijk ook koppelingen en slang van ons bietst, maar dat zijn we inmiddels wel gewend. Op dinsdag en woensdag wordt het gat opgevuld met een mengsel van zand, cement en pó, een soort steengruis. De omgeving weer netjes gemaakt door onze João en Virgilio en op donderdag wordt de weg ´aangeheeld´. Het gaat snel, efficiënt, er wordt niet gecommandeerd, we krijgen geen ongevraagd advies ….. nou ja, een beetje dan, en de broeken passen. Het is een verademing!  

De nieuwe tank is geplaatst en alles werkt. 

De nieuwe tank

Ezels: een dag vol ´soulful eyes´

Een bijzondere natuurwandeling

Soulful eyes

Mijn definitie van een paard: een groot stampend, schijtend en briesend beest alwaar bij voorkeur met een grote boog omheen gelopen moet worden.

Het verschil tussen een ezel en een paard is in dit licht te verwaarlozen dus die scharen we gemakshalve maar onder dezelfde definitie. 

Hierbij biedt ik mijn welgemeende excuses aan de paardenliefhebbers onder onze lezers. Ik heb me vergist! En dat gebeurt niet vaak ….. vind ik zelf.

Het is ´klusweek´ bij bed en breakfast Cas al Cubo in een momenteel zonnige Algarve. Drie lieve vrienden helpen ons een week met snoeien, metselen, buitendouches aansluiten, verven en alle andere zaken die bij het voorjaar en de opstart van een nieuw seizoen horen. Dat hadden er absoluut vier moeten zijn maar mijn beste vriendin is helaas ziek geworden. Zo´n kluswerk, daar zijn we vorig jaar mee begonnen, per ongeluk min of meer als grapje. En dat is erg goed bevallen. Toen hebben we ook één ´rustdag´ ingebouwd, met een activiteit. Want het moet natuurlijk niet al te rustig worden. Dus dat doen we dit jaar weer. Maar wat gaan we doen?

 Deze inleiding brengt H, K en B met ons in Barão de São João bij de ezels van Inge en Nell van ezel opvang en coaching bedrijf Donkeymotion. Wij gaan op ezel wandeling. 

Welke malloot  gaat er nu met een ezel wandelen zal je denken. Zeker gezien mijn bovenstaande definitie. Misschien behoeft het enige introductie van onze vrienden om te begrijpen hoe we toch op dit onwaarschijnlijke uitje zijn gekomen. H is een onverbeterlijke optimist met een grote nieuwsgierigheid naar het onbekende en bovendien paardenliefhebber. B heeft de energie en het goede humeur uitgevonden en verbeterd en wil alles proberen. K verklaart dat alles analytisch en wetenschappelijk. En wij … tsja, ik weet het niet zo goed. Zelfkennis schijnt niet de beste te zijn en daar laat ik het bij. De ezels leken ons voor alle drie de dames een onverwachte excursie, ergo dat gaan we doen. 

Wandelvrienden

 We spreken af met de dames van het ezel opvangcentrum dat wij de picknick lunch meenemen, waar voor H overigens een hele avond in de keuken staat, en we springen in de auto voor de reis van 80 kilometer naar het westen van de Algarve. Het lijkt wel een schoolreisje van 5 giechelende bakvissen. We hebben geen idee wat we moeten verwachten. Hoezo zijn de ezels van Donkeymotion ´gered´ en wat betekent het, dat een ezel ´in je ziel´ kan kijken. Licht zweverig, dat wel. Een beetje in de puber modus stappen we uit bij de dames van Donkeymotion.  

We worden enthousiast en gastvrij onthaald met koffie en koek (nee dank je, ik ben aan de lijn ...ach nou ja, wat kan ´t mij ook schelen .... En Inge geeft ons een korte uitleg over ezel-gedrag. 

De essentie van het omgaan met een ezel is ´let op de oren´. Oren in de nek betekent ik ben niet blij. Oren omhoog betekent ´ik ben happy´ en oren die naar beneden hangen betekent: ik voel me niet lekker. Dat kan ik zelfs onthouden. 

Ezelsoren

 K wordt op haar logisch-analytische wensen bediend. Hoe komt het nu dat ezels haarfijn de stemming en geestesgesteldheid van de mensen om hen heen aanvoelen? Daar blijkt niks mystieks aan te zijn. Ezels zijn weliswaar gedomesticeerd maar natuurlijk is het oerinstinct niet volledig verdwenen. In de basis is een ezel een prooidier. Prooidieren moeten om te overleven haarfijn de sfeer van de omgeving aanvoelen. En in de gedomesticeerde omgeving wordt die bepaald door mensen. Daar laten ze dus letterlijk ´hun oren naar hangen´ … of staan natuurlijk.

Na deze inleiding  worden de ezels door H (hoe kon het ook anders) samen met Inge en Nell opgehaald uit de weide waar ze lekker lopen te grazen. Het zijn er zeven. 

Ophalen uit de weide

 De ezels van Donkeymotion (www.donkeymotion.com) hebben een allemaal een eigen verhaal. Het zijn dieren die gered zijn uit een ellendig bestaan in sinaasappelgaarden, van wijnboerderijen of bij lokale zigeuners. Lastdieren met doorgezakte ruggen, artritis en ontstoken kniegewrichten, soms geslagen. Dieren die zomers werkten en ´s winters gewoon ´afgesteld´ werden, net als een tractor. Die dan een hele winter eenzaam in een stal stonden zonder mogelijkheid te gaan liggen en rusten. Weliswaar gevoerd, maar toch. Het zijn er dus zeven. En wat spreekt zijn de ogen.

We maken kennis met de vijf ezels, één paard en Cato, de muilezel. De laatste wordt maar meteen voor het gemak ´pezel´ gedoopt.  Voor onze club van vijf gaan drie dieren mee. Het is een mooie dag en één van de ezels, Foppe, heeft ernstig last van de ezel-pubertijd. Hij moet het nog een beetje leren met die mensen en daar heeft hij duidelijk niet veel zin in. Wij zijn maar beginnelingen in de ezel-technologie, dat zal in de loop van de wandeling nog blijken.

Een beetje onwennig lopen we om Cato, Foppe en Barack, heen. De laatste gered op de dag van de eerste inauguratie van Barack Obama. Wat zijn ze GROOT kan ik alleen maar denken…. Ik blijf stoer, niemand merkt het, behalve een klein wit ezeltje met een ontstoken knie. Ze hinkt mee, ondanks dat ze niet mee mag op trektocht en kijkt me meewarig aan. Je ziet haar bijna denken: muts!  Een paar anderen volgen tot aan het hek: ik wil óók mee! Volgende keer dames. 

wandelen met de ezels van Donkeymotion

 Dan begint een vurrukkullukke dag, zoals Remco Campert dat zou schrijven.  Alle oren staan recht omhoog. Jawel, de onze ook. Het zonnetje schijnt en onze stemming is duidelijk prima aangevoeld door de dames en heren (p)ezel. H gaat voorop met Cato. Ze zijn de rest van de dag onafscheidelijk. Foppe wil maar steeds voordringen en krijgt les van Inge hoe je een beetje aardig bent voor de wandelaars en soortgenoten. Barack laat B luidkeels weten dat hij óók voorop wil lopen. Om zijn wens kracht bij te zetten legt hij zijn oren plat in zijn nek. Ophoepelen Cato! B schrikt zich een hoedje van het geluid dat een echte ezel kan maken en doet hem snel cadeau aan Nell. Inge kijkt om. Dat moment neemt Foppe te baat om te laten zien dat hij het aangelijnd lopen nu zat is. Hij gaat er van door en we lachen ons slap als de puber zich na 400 meter opeens realiseert dat hij dan toch ook wel ècht helemaal alleen loopt, en dat is eng. Een beetje schaapachtig kijkt hij om, doet net of hij gaat grazen en laat zich weer aan de halster nemen. 

Foppe de puber

 Alsof we echte toeristen zijn, worden we ook nog verrast door een koeherder die met een grote kudde prachtige dieren de omgeving af struint, zijn vee in de gaten gehouden door zes goed afgerichte honden. De picknick is heerlijk, het zonnetje schijnt nog steeds, het is gezellig, het is relaxed en de dieren brengen net dat extra wat een dag helemaal top maakt. 

Wij hebben er van genoten en een bijkomend voordeel: ik ben nu toch minder bevreesd voor alles dat groter is dan een formaatje Sint-Bernhard. B, H en ook K hebben het naar hun zin gehad en daar was het natuurlijk ook om te doen. Met een beetje pijn in ons hart halen we de dekens van de ezelruggen om een uur of vier als we terug komen. De heer en dames krijgen een paar lekkere wortels als dank en we kijken nog een keer in die prachtige ogen. 

De conclusie: een ezelwandeling? 

Een bijzondere ervaring. Ik raad het iedereen van harte aan!

Onze groep

Portugees plannen in optima forma

Een nieuwe watertank

08:40, geronk van een vrachtwagentje. José schoddert ons terrein op. We hebben deze week een zeer ongewenste en grote verbouwing aan onze broek hangen: de watertank. 

Ik heb er al eens eerder een stuk aan gewaagd…het water. Water uit de kraan is iets dat in West-Europa een gemeengoed is, waar je niet eens bewust over nadenkt. Nou ja, de meeste mensen dan. Dat is hier heel anders. In de Algarve is een schrijnend gebrek aan water, zeker in de hete zomers, en in ons B&B hebben we geen gemeentewater. Wij hebben een borehole van 165 meter diep en we pompen ons eigen grondwater op. Gelukkig wonen we in een, voor Algarviaanse begrippen, waterrijk gebied dus met de hoeveelheid hebben we nooit problemen, in elk geval tot nu toe.

Helaas is ons water niet van dat prachtige kristalheldere water dat je je zou wensen. Wij krijgen een mooie oranje stroom boven de grond en in een proces met drie stadia maken we dat schoon en geschikt om mee te douchen, tanden te poetsen etc. Om er voor te zorgen dat onze gasten nooit zonder water zitten, hebben we een voorraad tank van 10.000 liter laten aanleggen toen we ons huis bouwden. 

En die tank is kapot. Hoe het mogelijk is na pas vier jaar weet niemand. Sandro, onze aannemer heeft zoiets ´echt nog nooit gezien´, de installateur, Tractor Rega, geeft ons de schuld want dat is natuurlijk het makkelijkst, dan hoef je geen verantwoording te nemen. En wij, we hadden toen we verhuisden naar Portugal geen idee waar we op moesten letten.  

Gescheurde watertank

Eigenlijk begon het probleem al vlak na de installatie. Het deksel paste niet meer. Wij klaagden, kregen te horen dat we niet moesten zeuren en lieten een alternatieve deksel plaatsen. Sukkels die we zijn. We hadden natuurlijk door moeten janken. In de loop van de afgelopen vier jaar zakte het deksel steeds verder weg en vorige zomer scheurde de tank bovenop. Ernstig kijkende werknemers van hetzelfde Tractor Rega deelden ons mede dat de tank verkeerd was geïnstalleerd. En natuurlijk dat ze zoiets nog nóóit hadden gezien. Ondanks verschillende verzoeken, verdween Humberto, de verantwoordelijke manager, in het luchtledige.

Deze week hebben we de tank laten uitgraven. Nog een seizoen draaien met een gammele watervoorziening is te gevaarlijk. En wat bleek: het gat rondom de tank was opgevuld met enorme brokken steen. Wanneer het dan gaat regenen, gaat de kleigrond waar de leemtes tussen de enorme kleien mee zijn opgevuld, opzwellen. Die klei neemt enorme hoeveelheden water op, en gaat dan een oer-druk uitoefenen op de tank. De klei drukt dan dus feitelijk de rotsen de tank in en het PE materiaal van de tank is tegen veel bestand maar niet tegen enorme puntige rotsen.  Een nieuwe tank dus. 

Virgilio begeleidt de opgraving

Zaterdag werd begonnen met het uitgraven. Eén dagje, volgens de aannemer. Daarvan is inmiddels bekend dat hij absoluut niet kan plannen. Dus wij rekenden op twee. Drie dagen later hebben João en Virgilio, onze helden,  de graaf klus voltooid, de tank is er uit. We hebben nu een gat van 3 x 5 meter, 2,30 m diep. Daar komt een betonvloer in en er wordt rondom de nieuwe tank een muur opgetrokken zodat er niets meer tegen aan kan drukken. De leemte tussen tank en muur wordt opgevuld met zand en tussen muur en rotsgrond komt een grind put voor de water afvoer rondom de muur.

Voor het opbouw werk komt José om de hoek. José weet alles. In elk geval, dat denkt hij zelf. Hij is de beste bouwer van de wereld en voor het gemak ook maar ver daar buiten. Dat vindt hij ook zelf. Op zaterdag ochtend komt hij aan schodderen. Handen voor zijn buik schreeuwt hij dingen naar João op de shovel, die niet luistert en Virgilio die in de put met een voorhamer rotsen kraakt. De laatste is ook opeens Oost-Indisch doof. Aan het einde van de middag meet José dat de put diep genoeg is. Wij vinden van niet en hij ….  discussie één start. Wij winnen. 

José doet de hele dag niks; hij ´zichtert op´. Op zondag heeft hij rust dag, wij werken door met João en Virgilio. Op maandag verschijnt hij om 09:00. Om 08:00 is de graafmachine alweer begonnen met het uitbikken van de laatste rotsen. Het terrein is een bénde met kuubs en kuubs rots-aarde die uit het oorspronkelijk veel te kleine gat kwamen. Dan komt José tot de ontdekking dat hij geen ´fita metrica´ ofwel meetlint heeft. Het eerste boodschapje in het dorp is een feit. Eén van de medewerkers gaat met hem mee. Om de mooiste uit te zoeken waarschijnlijk. Santa Catarina ligt 2,5 Kilometer verder op. De heren verdwijnen om half tien en keren terug om kwart voor elf. We vragen nog net niet of de koffie heeft gesmaakt. 

José ´zichtert op´

 Tot twaalf uur meet José afstanden met het nieuwe speeltje. Van de rand van de put tot de muur en tot de bodem van de put op zeer … tsja Portugese wijze zullen we maar zeggen. Vervolgens is het lunch. Van 12:00, officieel tot 13:00 maar dat wordt altijd 13:30. En dan gaat hij weer boodschappen doen. De palen halen die de hoeken van de muur gaan vormen. Want die heeft hij natuurlijk niet mee genomen.

Vervolgens deelt hij ons mede dat de tank een beetje ´diagonaal´ zal komen te staan. Want er ligt een grote steen in de hoek… Maakt niet uit toch?? Ja, dat maakt wél uit! Dat is geen gezicht!  Zuchtend gaan ze verder met de voorbereidingen. Nóg meer hakken dus.

´s Middags om 15:00 is het zo ver. Eindelijk gaan ze, twee dagen achter op de planning,  de eerste palen storten die de versterkte muur gaan stutten. Dan wordt het pas écht lachen. José verdwijnt in het gat, de cementmolen wordt gestart en met een emmertje beginnen ze de palen in de cement te zetten. We kijken vol verbazing toe. Om 16:45 gaat de cementmolen uit en de heren verdwijnen. Om de volgende ochtend om 08:40 (goh, ze zijn vroeg vandaag) het terrein weer op te sukkelen. 

José met zijn emmertje cement 

Het is 10:37 op maandag en het zand om cement van te maken is op. Dat wisten wij al toen het werd geleverd. 1 Kuub is veel te weinig voor een oppervlakte van 5 x 3 x 0,2 meter. De heren beginnen aan onze zand voorraad, zonder het te vragen. We hebben wel een beetje medelijden met Fernando, een aardige en hard werkende man, die het gras er uit moet trekken. Het is oud zand en de katten gebruiken het al een jaar als kattenbak, BAH! 

We hebben inmiddels wel geleerd onze mond te houden. En we houden ons hart vast. Als het allemaal maar klaar is zaterdag, want maandag krijgen we nieuwe gasten.

Wordt vervolgd!

“Landjepik” Algarve style

Algarviaans Stratego voor amateurs

In de krant lazen wij een verrassend bericht. Alle grondbezitters in de gemeente Tavira worden verordonneerd om voor 24 juli 2015 met witte verf en een kwast de grenzen van hun land aan te gaan geven. De formulering is duidelijk: Het correct aangeven van de perceel grenzen is uw, en alleen úw verantwoordelijkheid, lieve burger-grondbezitter. Onze reactie op dit soort verrassende berichten is er toch altijd eentje van ……HUH?  Dat vraagt om enig nader onderzoek.

We begonnen bij een vraagbaak die we regelmatig gebruiken in tijden van verbijstering, onze lieve behulpzame advocate Carmo. Die grinnikte eens wat besmuikt. Jaja, Tavira gaat ook kadastrale gegevens vastleggen. Evenals Loulé, waar eenzelfde programma is gestart. Het stelt niet zoveel voor, gewoon een pot witte verf, een pijl en je initialen op een paal, plank, steen, maakt niet zoveel uit waarop. Als het maar zichtbaar is en op de erfgrens loopt.

Markering zonder overleg

 Nu komen wij uit een redelijk georganiseerde samenleving, en we zijn kennelijk nog steeds niet gewend aan de fratsen van de Portugese overheid. Ik informeerde dientengevolge maar eens voorzichtig hoe ik dat dan moest doe wanneer er geen vorige markering was. ´Ach joh, dan zet je toch gewoon wat neer´!... Als de buurman het er niet mee eens is, laat hij het je vast wel weten. In visioenen zie ik de buurman al met een grote riek achter me aankomen omdat hij me verdenkt van ´landjepik´ terwijl ik met alle goede bedoelingen op basis van een vage tekening ergens een kledder verf heb neergezet. Nee, geen goed idee. Dát moet anders kunnen.

En dus vervoeg ik mij bij onze ´vriendinnen´ van het postkantoor annex gemeentehuis. Twee dames, gehuld in dikke winterjassen met shawls om zitten te blauwbekken in het onverwarmde kantoor. Buiten is het echt heerlijk weer; binnen in het stervenskoud. Een typisch Portugees pand in de winter. Gewapend met de papieren van ons perceel en de vage tekening van de erfgrenzen, verzoek ik om uitleg. Wat moet ik nu precies gaan doen en hoe? Ik krijg een blik alsof ik ze niet allemaal op een rijtje heb en word verwezen naar het gemeentekantoor op de eerste verdieping.

Ik mag naast het hoofd Stratego op een stoel komen zitten. Hij spreekt tot mijn verrassing goed Engels. En soms is dat zó makkelijk!  Hij begint me hetzelfde uit te leggen als Carmo ook al deed. ´Gewoon een kledder verf en je initialen´. Ik kan het nog steeds niet geloven.

We hebben dus kennelijk een stuk land gekocht, maar niemand weet precies hoe groot het is of waar de grens loopt….. dat kan ik gewoon zelf gaan bepalen en zolang buur-jachtgeweer niet schietend achter me aan komt is er niks aan de hand? Vervolgens  wordt gewoon in het najaar van 2015 geïnventariseerd waar alle witte verfkledders staan, wordt een meting uitgevoerd en wordt het nieuwe kadaster, of het Conservatorio zoals dat hier heet, ingevoerd. Ok, tot zover is het duidelijk. Dan rest nog één vraag ….. wat heb ik dan gekocht als er geen kadaster is?

Oude markeringspaal

Tsja, daar heeft het vriendelijk jongmens ook niet echt een antwoord op. Hij heeft wel iets van grenzen in een soort van antiek systeem staan, maar ehhhh dat zijn gegevens van 35 jaar oud en niemand weet hoe die gegevens zijn ontstaan en of ze nog correct zijn of überhaupt waren. Nieuwsgierig geworden vraag ik hem zijn ´gegevens´ ten aanzien van onze grenzen eens te laten zien. En jawel hoor, dat ziet er heel anders uit dan mijn tweedeklas peuterschool tekening.  Dus …. wat is nu mijn erfgrens?

Jongmens zucht diep. Nou ja (lastig mens, hoor je hem bijna denken), we kúnnen de grens natuurlijk ook laten vaststellen door een landmeter. Dat hoopte ik al omdat daarvoor foldertjes op de balie bij de blauwbekkende dames lagen. En dat lijkt mij nu bijvoorbeeld een uitstékend idee. Een meting aanvragen kan met de grondbewijzen en een kopie van de oude gegevens van het Conservatorio. Die gaan naar het hoofd Stratego  en die bestelt dan op zijn beurt de landmeter voor je. Zo gaan we het dus maar doen.  Dan hoeven wij ons ook om eventuele ontevreden buur-boer-jachtgeweer geen zorgen te maken!

We hebben nog wel begrepen dat het bijzondere verschijnsel dat grondbezitters zélf hun land moeten   de onroerend goed belasting wordt betaald en niet om wie het betaalt. En daarvoor is een kadaster dan toch weer onontbeerlijk.´afpalen´, is ontstaan omdat de boeren in de heuvels schieten op gemeente ambtenaren. Wanneer die iemand over hun velden zien struinen, wordt de indringer eerst op de korrel genomen en vragen ze daarna wat de persoon kwam doen. Landmeten werd daarmee een onveilig beroep, dus de gemeentes hebben het ´terug gegooid´ naar de inwoners zelf. “ Als jullie niet willen dat wij het doen, dan doe je het zelf maar”! 

Voor de gemeente gaat het er immers alleen maar om dát de onroerend goed belasting wordt betaald en niet om wie het betaalt. En daarvoor is een kadaster dan toch weer onontbeerlijk. Alleen wel grappig dat zo´n organisatie anno 2015 nog niet bestaat in een land waar ze gèk zijn op papieren rompslomp. Portugal blijft ons verrassen en we wachten de landmeter rustig af. 

Boodschappen op z´n Algarviaans

Wachten voor de kassa.

Heb jij daar nu óók zo´n hekel aan? Je komt net uit je werk, je hebt haast en je moet nog een paar dingetjes hebben bij de supermarkt. Vóór je in de rij van de kassa (je kiest trouwens altijd de verkeerde rij) staat een bejaarde die eigenlijk gewoon boodschappen moet doen buiten het ´werkende mensen spitsuur´. Over het afrekenen van drie pakjes Maria kaakjes en een blik kattenvoer doet je voorganger of voorgangster voor je gevoel een half uur en de kassière heft ook haar ogen wanhopig ten hemel.  Ken je dat? Dan hebben we welgemeend advies voor je: ga NIET in de Algarve wonen!

Ongehaast inkopen doen voor ons B&B heeft van ons aardig wat aanpassing gevergd. En we doen het ook altijd, lekker inefficient, samen. Dat vinden we gezellig. Toen we nog in Nederland woonden, stonden we ook “altijd” in de verkeerde rij en daar ergerden we ons aan de slakjes voor ons. Dát was er hier al heel snel af. De mentaliteit in de supermarkten is anders dan we gewend waren en nu we ons het kunstje eigen hebben gemaakt, is het eigenlijk wel zo relaxed.

Gisteren stonden we in de rij bij één van de supermarkten in de buurt. We zijn nummer drie  en de dame die aan het afrekenen is, realiseert zich plotseling dat ze iets is vergeten. Ze deelt die informatie met de kassière, die ernstig knikt: dát is inderdaad wel een essentieel ingrediënt voor .. maakt niet uit wat. Ga dat dan nog maar even halen. Op haar dooie gemakje kuiert de dame in kwestie de winkel weer in. Daar komt ze nog een vriendin tegen die uitgebreid gezoend moet worden, maar ja ze staat al voor de kassa dus …ja, ja, ga maar. Haastige spoed is zelden goed. De kassière begint een geanimeerd gesprek met nummer twee in de rij, een oude dame die maar een paar boodschapjes heeft verzameld in haar mandje.

Mevrouw één komt terug sloffen met een pak halfvolle melk. Ja, de koeling is inderdaad helemaal achterin de zaak. Inmiddels sluit zich een vierde persoon achter ons aan in de rij. Dát is een reden voor de dame achter de kassa om in actie te komen.  Drie in de rij is ok, vier in de rij betekent nieuwe kassa open. Direct wordt er gebeld en de eerstvolgende in de rij wordt persoonlijk aangewezen om de eerste te zijn bij de nieuwe kassa. Geen ellebogenwerk werk, niemand ´op scherp´ om eens lekker voor te dringen. Portugezen zijn een bedaard en zeer beleefd volk. Wij hebben onze boodschappen al voor een deel op de band, dus de heer achter ons schuift een kassa op. 

Geld tellen

 Dan is de oudere dame voor ons aan de beurt om af te rekenen. Gedurende het scannen van de producten gaat het gebabbel vrolijk door. En als het op betalen aan komt, keert ´oma´ doodgemoedereerd haar hele portemonnee om voor de kassière, die even rustig begint met het uittellen van alle stuivers, dubbeltjes  en eurocenten. Want ja hoor, daar kan je in Portugal nog gewoon mee betalen. En ondertussen schieten wij grinnikend wortel. We zijn het inmiddels wel gewend. Als het verschuldigde bedrag keurig in rijtjes naast de kassa ligt, laat de kassière nog even zien aan de ´donateur´ dat het toch écht klopt wat ze heeft uitgeteld en de rest verdwijnt weer cent voor cent in de geslonken geldbuidel. Het afrekenen heeft plaatsgevonden, maar het gesprek is nog niet af, dus ook daar moet nu een eind aan gebreid worden. En dan mogen wij.

We weten het inmiddels en staan nooit meer in de verkeerde rij, we babbelen met de andere wachtenden, met de dame of heer achter de kassa, en de hele rij achter ons wacht geduldig en zonder morren als we een meloen vergeten zijn en nog snèl even de winkel in rennen (wij rennen) omdat we beiden dachten dat de ander die toch écht in het karretje had gelegd.

En om eerlijk te zijn, is het wel zo rustig.  

Zwerfkat in de Algarve.

Een nieuwe kat in het B&B

Het is woensdag ochtend drie september. Bij B&B Cas al Cubo is net de wekker gegaan dus het zal rond 06:30 zijn geweest. Op onze slaapkamerdeur klinkt een zenuwachtig getik. Oh jee… gast aan de deur. Dat betekent meestal niet veel goeds. Zou er iemand ziek zijn? Voor de deur staat Rita een hele lieve gaste die al vaker bij ons heeft gelogeerd. Ze is gisteren aangekomen en ziet er erg ontdaan en ook verontwaardigd uit.

“Ze hebben een kát over het hek gegooid” zegt ze stotterend van boosheid. Ik zág het gebeuren en toen die man mij zag reden ze snel weg. Ik kijk haar wat verbouwereerd aan…..Een kát over het hek gegooid? Dat klinkt op zijn minst niet vriendelijk. Uit  beschrijving die volgt van de auto en van de betrokken mensen zouden we bijna moeten opmaken dat de ´schuldigen´  in kwestie buren van verder op het pad betreft. Maar die mensen gooien NIET met katten. Dat zijn bij uitstek dierenliefhebbers. Dus ik zoek slippers om mij, nog in pyjama, met Rita naar het hek te begeven om poolshoogte te nemen.

Halverwege de tuin komt me al een klagelijk gemiauw tegemoet….het zál toch niet? Achter het elektra hokje zit een scharminkelig poesje, niet ouder dan drie maanden en hij schreeuwt zijn longen uit zijn magere lijfje. Ik heb er even geen ander woord voor: Shit! Wat doe ik nu? Een dierenambulance is in de Algarve een onbekend verschijnsel en we hebben zelf al vier poezenbeesten. Dat is écht genoeg, hebben Kathleen en ik besloten. Maar ach, wie dóet nou zoiets. Dat beestje gaat dood als we hem aan zijn lot overlaten. Enfin, ik ga Kathleen maar eens halen en wat kattenvoer. Eens kijken of we de jongeman of jongedame kunnen benaderen.

Een beetje onzeker in het begin

Tien minuten later zit scharminkel bij ons voor de deur en eet een bak van de ´residente´ poezen leeg. Eén voor een druppelen de gasten naar beneden en bekijken de vondeling, hij heeft zich inmiddels, natuurlijk midden in de loop naar de keuken, op de mat genesteld en kijkt ons aan met een blik van “knappe jongen die mij hier nog weg krijgt”. Een voor een schodderen ook nietsvermoedend onze andere katten langs die stuk voor stuk een hoge rug op zetten en hoogst beledigd de aftocht blazen. Wat moet dat ´ding´ hier?! 

Ik herinner me gelukkig iemand die op zoek is naar een jonge kat.Ik bel hem op en ja hoor, wanneer hij zaterdag terug komt uit Lissabon waar hij voor zijn werk is, wil hij het poezenbeest graag hebben. Maar of wij er dan tot zaterdag voor willen zorgen. Dat willen we wel, dus dat is afgesproken. Poes heeft een nieuw huis. 

Donderdag komt met een niezend klein poesje met vieze loop-oogjes. Vrijdag komt met een niezend poesje met vieze oogjes en zware diarree. Een dierenarts bezoek kan niet meer worden uitgesteld, dus daar gaan we, op naar dierenarts Rita van BVet in São Brás de Alportel.

Mijnheertje, want dat blijkt het te zijn, weegt 1 kilo en 300 gram, is pas 10 weken oud en kan worden samengevat als een wormbuikige vlooienbaal met hoge koorts, conjunctivitis en niesziekte. Dat wordt een weekje smeren en schoonmaken (oogjes) pillen (niesziekte) en heel veel TLC. De potentiele nieuwe eigenaar, die de volgende dag belt, schrikt daar een beetje van en heeft geen tijd voor die intensieve zorg. Dat blijven wij dan nog maar even doen.

Tommy, want een naam kon natuurlijk niet uitblijven, is vernoemd naar de buurman. Dat blijkt inderdaad degene die hem ´over het hek de t niezen verdwijnt met een paar dagen, de oogjes worden allengs beter en als het einde van de volgende week en het einde van   heeft gezet. Hij heeft, op weg naar huis, de Nederlandse tijdschriften voor ons tussen het hek gestopt, de lieverd, en daarbij het scharminkel horen gillen. In de vooronderstelling dat het wel een kat van ons zou zijn, heeft hij hem een handje geholpen over het hek.

Tommy settelt heel, heel snel. Hij wordt vriendjes met Saar, onze één jaar oude poes en ze klimmen samen in de bomen. Saar leeft helemaal op met zo´n jonkie om zich heen. Onze oude poezengarde is niet meer zo van het spelen. Het niezen verdwijnt met een paar dagen, de oogjes worden allengs beter en als het einde van de volgende week en het einde van de medicijnkuren aanbreekt, is hij een deel van de familie geworden. Ondanks de teleurstelling van de potentiele nieuwe ´baas´, blijft Tom bij ons. 

Tom knapt snel op!

Waar hij precies vandaan is gekomen weten we nog steeds niet, maar zo kwam het dat het rood-witte zwervertje nu deel uit maakt van de Cas al Cubo kattenfamilie.