De boterkoek … mijn Waterloo?

 Het is er langzaam in geslopen bij ons bed en breakfast. ´s Morgens trakteren we onze gasten bij het ontbijt op een vers gebakken taartje. Voor het moment dat ze écht, nee écht helemaal vol zitten. …Ach, doe dan toch nog maar een kopje koffie en …. Nou ja, ook maar een stukje taart of cake of .. dus geen boterkoek!

Dadeltaart

Het is leuk werk, geknutsel met meel, boter, olie, fruit, yoghurt, chocola, eieren en al wat er verder komt kijken bij de productie van een zoete versnapering. Ik ben simpel begonnen, een paar recepten van mijn moeder en zo af en toe eens cake of taartje. Zo´n proces groeit. En voor je het weet voel je je bijna Jannie of Robèrt. (Maar niet helemaal natuurlijk.)

Veel van onze gasten houden óók van bakken. In de afgelopen zes jaar heb ik een indrukwekkend arsenaal aan recepten verzameld. Van de Brabantse peperkoek van Gerry, tot bananencake van Ann, de appel-plaattaart van Jeanet, de arretjescake van Agnes, en de courgettetaart van collega Margriet tot de werkelijk ónovertroffen dadeltaart van Wilma. Dat laatste recept is inmiddels in bijna alle Europese talen vertaald door Google met een beetje hulp van mij. Ik ben nu bezig met de Italiaanse versie voor Lorenzo.  Samen genieten is per slot van rekening dubbel genieten!  

Meringue taart

 Zo, nu heb ik mezelf mooi neergezet als een zeer geschikte kandidaat voor Heel Holland Bakt (lekker hè, ´t is weer begonnen!) maar niets is minder waar. Wat me namelijk na vijf pogingen nog steeds niet lukt, is BOTERKOEK. Echt zó simpel, hoor ik je denken... Het schijnt nog een echt Nederlands baksel te zijn ook. Heb ik me nooit gerealiseerd met al die stukken die ik op zaterdag ochtend altijd kreeg bij onze kapper in Westzaan, gebakken door de moeder van Annemarie, de eigenaresse van de salon. Boterkoek is écht moeilijk.

Mislukte boterkoek

Dat begint direct met het deeg. Fröbel maar eens die harde blokken boter door de bloem en de suiker. Want ja, in het recept staat KOUDE boter gebruiken. Mijn poging van gisteren zat in mijn haar en op het raam na de mixer sessie. En als je het dan in de vorm hebt, dan blijven je vingers er in staan. Ook lastig.  Dan gaat het gevaarte in de oven, op 180 graden en dan ongeveer een half uurtje. Dat staat in alle recepten dus dat doe ik dan braaf. Wat schetst mijn verbazing: verbrand! Nieuwe poging. Oven een beetje lager … niet gaar te krijgen. Of het wordt brokkelig. Of het wil niet meer uit de (ingevette) vorm. Enfin, ik neig er naar het bijltje er bij neer te gooien.  Dan maar geen (grrrrr) boterkoek. 

En dan denk ik toch weer aan de moeder van Annemarie. Die op zaterdag ochtend in een handomdraai een goddelijke verse boterkoek uit de oven tovert om de klanten van de kapsalon te verwennen. Waarom kan ik dat niet, wat doe ik verkeerd?

Boterkoek Laura´s bakery

Ik kan het gewoon niet uitstaan. Van nu af aan bak ik elke week een boterkoek. Ik zoek steeds een ander recept tot ik er eentje vind dat mij ter wille is. Een boterkoek die er zó uit ziet! Mooi van kleur, lekker stevig en toch sappig. 

En tussendoor blijf ik gewoon al die andere lekkere taartjes en cakes maken die wel lukken.

De gekke kattenvrouwtjes

Een verschoppeling bij Bed en Breakfast Algarve

Er wordt heel fanatiek geklust bij Bed en Breakfast Algarve Cas al Cubo in Tavira. Elke winterstop proberen we er voor te zorgen dat we iets verbeteren aan het B&B of aan de buiten omgeving. Dit jaar is de binnenkant aan de beurt. De kleurige muren hebben van de zon behoorlijk wat te lijden en mogen wel weer eens een fris tintje hebben. En voor de verdere verbeteringen hebben we hulp van een paar stoere Portugezen.

Schilderen in Azulejos

Rogério en Fabio die ons met raad en daad terzijde staan, werken keurig aan een groeiende stapel afval voor de deur. Op de rotonde van de A22 richting Moncarapacho bevindt zich een vuilstort en op een dag besluiten we de troep maar eens te gaan wegbrengen voordat we er niet meer overheen kunnen kijken. Terwijl we sjouwen en sjorren aan brokken gipsplaat, horen we een jammerlijk gepiep. En já hoor, het is weer zo ver. Daar ligt een totaal verwaarloosd baby katje.

Vuilnis-kat

NEE, roepen we meteen tegen elkaar. Het lijkt bij ons al net een kattenfarm.  Alhoewel de gasten er geen last van hebben want onze harige knuffels bevinden zich het grootste gedeelte van de dag slapend in de kelder waar ze hun eigen hoekjes hebben uitgezocht of jagend in de velden rondom het huis. We vinden nog wel eens een afgekloven konijnenpoot voor de deur….. Stoer stappen we weer in de auto en gaan we wat eten bij Resaurante  da Ana in Moncarapacho. Een paar uur later rijden we weer langs die vermaledijde vuilstort en … we kunnen het niet laten. Even kijken of het scharminkel er nog zit. Jawel hoor, een zielig piepend hoopje poes zit trillend op een heuveltje vuil. Veel te klein om voor zichzelf te zorgen. Het ziet er werkelijk niet uit, groezelig, mottig, ongezond. Maar ze is wel vriendelijk en niet echt schuw. Dat kan zo niet. Dus we pakken het beestje op, zetten haar in de achterklep van de auto en rijden naar huis. Het is 14:00 uur.

Om 15:00 uur gaat de dierenarts open. Zonder gezondheidscontrole komt bij ons niets het huis in. Onze eigen poezen zijn allemaal “geholpen” en krijgen elk jaar hun inentingen, dragen netjes vlooien en tekenbanden, enfin het zijn verwende en gezonde krengen. Dat willen we graag zo houden. Poes gaat dus mee naar de dierenarts. Monica een van de dierenartsen van Veterinario Porto Seguro in Olhão, en onze vaste dierenarts, kijkt het kleintje na. Vlooien, wormen (natuurlijk), sinusitis, een ontsteking aan de bovenste luchtwegen, dus antibiotica er in, smeerseltje voor de ogen, en een aids en leukemie test.

bij de dierenarts

Die laatste twee ziekten zijn in Portugal onder katten veel voorkomend. Dat komt door de verwilderde katten die territoriaal met elkaar vechten. In die gevechten dragen ze de zeer besmettelijke ziektes over. Het is een klein bloedtestje. Hoe Monica met behulp van eveneens dierenarts en echtgenoot Raoul bloed uit de adert in het pootje krijgt, is ons een raadsel. Maar het lukt en ze blijkt niet geïnfecteerd met een van beide ziektes. We vragen nog of ze misschien iemand weten die een poesje zoekt ….. ijdele hoop. Poes gaat met ons mee naar huis.

Voorlopig gaat ze wonen in een groot konijnenhok als ware zij een gast bij het bed en breakfast Algarve met een mandje, een kattenbakje en natuurlijk gezond eten en water. De eerste dagen is dat het enige dat ze doet, eten en slapen. Beiden gaan gepaard met een enorm gesnurk, want haar luchtwegen zitten werkelijk helemaal dicht. We beginnen een lobby in de kennissenkring, maar nee, iedereen heeft al een kat. Of twee… of drie. Bovendien zíet onze naamloze madam er niet uit. Dat naamloze houden we overigens een week vol. Dan heet ze op een ochtend opeens Suzy. Je moet toch wat zeggen als je haar roept.

Na een dag of tien wordt ze wat levendiger. Helaas is ze nog steeds te benauwd om zich te wassen dus het blijft een snotkop-voddenbaal. Maar ze is wel erg lief, onafhankelijk en langzaam begint ze te spelen. Haar voornaamste hobby is eten. Na twee weken is het gewicht van de dame verdubbeld van 900 gram naar een kilo en 800 gram. Dat gaat een beetje snel volgens de dierenarts.

De andere poezen reageren minder hysterisch dan we hadden verwacht. In huis heerst gelukkig nog steeds een relatieve rust.

Spelen

We hebben haar nu ruim drie weken. Het konijnenhok beschouwt ze als ´haar huis´ en daar slaapt ze ook ´s nachts. Elke dag gaat het een beetje beter. Haar buikje groeit zienderogen en als ze zich op haar rug gooit om zich te laten knuffelen voelen we een stevig trommelvel. We hopen dat ze met een weekje zo ver zal zijn dat ze zichzelf ook gaat wassen, dat ze daar voldoende lucht voor heeft. Ze begint wel al een beetje te spelen gelukkig. Het wordt langzaam een gewone jonge poes met eigen streken.

Maar de gekke kattenvrouwtjes van Bed en Breakfast Algarve vinden het nu druk genoeg in huis. Hoe schattig Suzy ook is. Wij zoeken een nieuw thuis voor haar. Bij mensen die haar lief vinden en goed voor haar zullen zorgen en die heel veel plezier aan haar gaan beleven want het is een schattig klein lapjespoesje……. met nu nog een hele grote snottebel aan haar neus.

 

"Uitbuiken" na het eten

Een nieuw thuis voor Suzy is de wens van Bed en Breakfast Algarve voor 2016!

José en de bilspleet parade

De nieuwe watertank – deel 2

Op maandag 23 februari verlieten we bouwopzichter José toen hij met een emmertje trachtte de verstevigingspalen voor de betonnen watertank-bak in het cement te zetten.  Het duurde even, maar uiteindelijk lukte het. Op dinsdag de 24^e belooft hij terug te komen. En inderdaad, om 08:40 tuft het ´bakkie´ ons terrein op. Drie mannen klauteren uit de cabine en beginnen eerst uitgebreid de afzakkende werkbroeken op te sjorren. Het belooft een spannende dag te worden.

Vandaag zal op de cementvloer een muur worden gebouwd die de druk van de aarde op de nieuwe watertank moet tegenhouden. Zo zullen we nooit meer een indeukende tank hebben en dus ook geen water-stress. Twee man zet de betonmolen aan, natuurlijk komen ze zeuren om een trap en om een waterslang, want zelf materiaal meenemen daar hebben ze nog nooit van gehoord. Dan laat één van de heren zich in de kuil zakken en het bouwen begint. 

José geeft aanwijzingen

Steen voor steen geven ze de ´blocos´ zoals de betonstenen worden genoemd, aan elkaar door en iedere keer dat ze bukken wordt ons een blik vergund op een harige bilspleet. Die werkbroeken zijn natuurlijk niet blijven hangen in de opgehesen stand. De verleiding is enorm om er een prachtige foto van te maken, maar we houden ons in.  En eerlijk is eerlijk,  Fernando en Miguel werken keihard.  ´s Avonds is de muur een heel eind af. Er moeten nog twee steun-pijlers worden gebouwd en we ontdekken dat ze geen draadijzer in de muur verwerken voor de versterking. Hmmmmmm, een telefoontje naar de aannemer dus. Je moet ook óveral zelf op letten!

Zúcht, zegt de aannemer aan de telefoon. Waarom wil je een versterkte muur? Nou ehhhhh…..zodat we er zeker van zijn dat hij nooit meer kan instorten misschien?  Oh ja, aardig argument. En de volgende dag worden vijf draadijzers geleverd van 10 mm dikte. De muur zal worden voorzien van een cement rand, versterkt met draadijzer. Opzichter José, zowaar wederom op tijd present,  commandeert onderhand ´zijn personeel´ heen en weer. Met veel handgebaren geeft hij aan wat er allemaal moet gebeuren, terwijl hij zelf geen spier beweegt. Nou ja, behalve de kaakspieren om te eten (zie buik en volgens de bouw-roddels om veel, veel rode wijn te drinken….)  en te commanderen.

Bekisting voor de palen

Fernando en Miguel trekken achter zijn rug rare gezichten naar ons. Wij hebben het vermoeden dat ze overal ´ja´ op zeggen en vervolgens precies doen wat hen zelf goed lijkt. 

Cement storten

 José weet álles, ja álles van bouwen, en schilderen … en planten, en politiek, en enfin, eigenlijk elk onderwerp. En dat is best irritant. We hebben een klein lek in een koppeling bij de pomp in het ´waterhok´ en we draaien de koppeling vast. Bolle José wringt zich het nauwe hok in en begint omstandig uit te leggen dat (natuurlijk, want het is niet door zijne keizerlijke bouwvalligheid zelf gedaan), alles fout is aangelegd. En bovendien zit er een verkeerd dak op het hok. Ik loods hem maar snel naar buiten, voor de verleiding hem met een moersleutel op zijn kop te rammen te groot wordt. 

Eenmaal buiten commandeert hij ´zijn´ mannen nog een rondje om de cementmolen en dan ontdekt hij dat ik óók iets aan het doen ben. Er wordt een irrigatie hok in de verf gezet. Het is niets bijzonders, gewoon een verfrol die heen en weer gaat over een vlakke muur. Ook dát schijn je verkeerd te kunnen doen. Ik wel althans, volgens de verf expert. De broek wordt weer eens ferm opgehesen, en dat was wel weer even nodig ook, de rol wordt uit mijn hand gerukt en stevig in de verf gedoopt. Hij zal ´het vrouwtje´ wel eens even voordoen hoe je een muurtje schildert. Gelaten laat ik het ongevraagde en ongewenste advies over me heen komen. Ik overweeg nog even om te vragen of hij ´t misschien helemaal wil doen, want bij de watertank-muur is hij uit gecommandeerd. Dat loopt vanzelf. Nu is hij BELANGRIJK. Hij zal die meisjes wel eens wat leren! 

De laatste loodjes ...

Op vrijdag middag staat god zij dank de muur, is het draadijzer aangebracht en ondanks het feit dat de bijdrage van José  beperkt is gebleven tot verbaal geweld, moet op zaterdag alleen de bekisting nog maar van de rand af worden gehaald. We halen opgelucht adem; het was een doodvermoeiende week! En dan te bedenken dat we geen steen hebben opgetild.  

De tank wordt geplaatst

 Het cement laten we een week drogen. Op 9 maart laat onze onmisbare João, de shovel-man de nieuwe tank professioneel en zonder omhaal in het daarvoor gebouwde omhulsel zakken. De tank wordt probleemloos aangesloten door Rui, die natuurlijk ook koppelingen en slang van ons bietst, maar dat zijn we inmiddels wel gewend. Op dinsdag en woensdag wordt het gat opgevuld met een mengsel van zand, cement en pó, een soort steengruis. De omgeving weer netjes gemaakt door onze João en Virgilio en op donderdag wordt de weg ´aangeheeld´. Het gaat snel, efficiënt, er wordt niet gecommandeerd, we krijgen geen ongevraagd advies ….. nou ja, een beetje dan, en de broeken passen. Het is een verademing!  

De nieuwe tank is geplaatst en alles werkt. 

De nieuwe tank

Portugees plannen in optima forma

Een nieuwe watertank

08:40, geronk van een vrachtwagentje. José schoddert ons terrein op. We hebben deze week een zeer ongewenste en grote verbouwing aan onze broek hangen: de watertank. 

Ik heb er al eens eerder een stuk aan gewaagd…het water. Water uit de kraan is iets dat in West-Europa een gemeengoed is, waar je niet eens bewust over nadenkt. Nou ja, de meeste mensen dan. Dat is hier heel anders. In de Algarve is een schrijnend gebrek aan water, zeker in de hete zomers, en in ons B&B hebben we geen gemeentewater. Wij hebben een borehole van 165 meter diep en we pompen ons eigen grondwater op. Gelukkig wonen we in een, voor Algarviaanse begrippen, waterrijk gebied dus met de hoeveelheid hebben we nooit problemen, in elk geval tot nu toe.

Helaas is ons water niet van dat prachtige kristalheldere water dat je je zou wensen. Wij krijgen een mooie oranje stroom boven de grond en in een proces met drie stadia maken we dat schoon en geschikt om mee te douchen, tanden te poetsen etc. Om er voor te zorgen dat onze gasten nooit zonder water zitten, hebben we een voorraad tank van 10.000 liter laten aanleggen toen we ons huis bouwden. 

En die tank is kapot. Hoe het mogelijk is na pas vier jaar weet niemand. Sandro, onze aannemer heeft zoiets ´echt nog nooit gezien´, de installateur, Tractor Rega, geeft ons de schuld want dat is natuurlijk het makkelijkst, dan hoef je geen verantwoording te nemen. En wij, we hadden toen we verhuisden naar Portugal geen idee waar we op moesten letten.  

Gescheurde watertank

Eigenlijk begon het probleem al vlak na de installatie. Het deksel paste niet meer. Wij klaagden, kregen te horen dat we niet moesten zeuren en lieten een alternatieve deksel plaatsen. Sukkels die we zijn. We hadden natuurlijk door moeten janken. In de loop van de afgelopen vier jaar zakte het deksel steeds verder weg en vorige zomer scheurde de tank bovenop. Ernstig kijkende werknemers van hetzelfde Tractor Rega deelden ons mede dat de tank verkeerd was geïnstalleerd. En natuurlijk dat ze zoiets nog nóóit hadden gezien. Ondanks verschillende verzoeken, verdween Humberto, de verantwoordelijke manager, in het luchtledige.

Deze week hebben we de tank laten uitgraven. Nog een seizoen draaien met een gammele watervoorziening is te gevaarlijk. En wat bleek: het gat rondom de tank was opgevuld met enorme brokken steen. Wanneer het dan gaat regenen, gaat de kleigrond waar de leemtes tussen de enorme kleien mee zijn opgevuld, opzwellen. Die klei neemt enorme hoeveelheden water op, en gaat dan een oer-druk uitoefenen op de tank. De klei drukt dan dus feitelijk de rotsen de tank in en het PE materiaal van de tank is tegen veel bestand maar niet tegen enorme puntige rotsen.  Een nieuwe tank dus. 

Virgilio begeleidt de opgraving

Zaterdag werd begonnen met het uitgraven. Eén dagje, volgens de aannemer. Daarvan is inmiddels bekend dat hij absoluut niet kan plannen. Dus wij rekenden op twee. Drie dagen later hebben João en Virgilio, onze helden,  de graaf klus voltooid, de tank is er uit. We hebben nu een gat van 3 x 5 meter, 2,30 m diep. Daar komt een betonvloer in en er wordt rondom de nieuwe tank een muur opgetrokken zodat er niets meer tegen aan kan drukken. De leemte tussen tank en muur wordt opgevuld met zand en tussen muur en rotsgrond komt een grind put voor de water afvoer rondom de muur.

Voor het opbouw werk komt José om de hoek. José weet alles. In elk geval, dat denkt hij zelf. Hij is de beste bouwer van de wereld en voor het gemak ook maar ver daar buiten. Dat vindt hij ook zelf. Op zaterdag ochtend komt hij aan schodderen. Handen voor zijn buik schreeuwt hij dingen naar João op de shovel, die niet luistert en Virgilio die in de put met een voorhamer rotsen kraakt. De laatste is ook opeens Oost-Indisch doof. Aan het einde van de middag meet José dat de put diep genoeg is. Wij vinden van niet en hij ….  discussie één start. Wij winnen. 

José doet de hele dag niks; hij ´zichtert op´. Op zondag heeft hij rust dag, wij werken door met João en Virgilio. Op maandag verschijnt hij om 09:00. Om 08:00 is de graafmachine alweer begonnen met het uitbikken van de laatste rotsen. Het terrein is een bénde met kuubs en kuubs rots-aarde die uit het oorspronkelijk veel te kleine gat kwamen. Dan komt José tot de ontdekking dat hij geen ´fita metrica´ ofwel meetlint heeft. Het eerste boodschapje in het dorp is een feit. Eén van de medewerkers gaat met hem mee. Om de mooiste uit te zoeken waarschijnlijk. Santa Catarina ligt 2,5 Kilometer verder op. De heren verdwijnen om half tien en keren terug om kwart voor elf. We vragen nog net niet of de koffie heeft gesmaakt. 

José ´zichtert op´

 Tot twaalf uur meet José afstanden met het nieuwe speeltje. Van de rand van de put tot de muur en tot de bodem van de put op zeer … tsja Portugese wijze zullen we maar zeggen. Vervolgens is het lunch. Van 12:00, officieel tot 13:00 maar dat wordt altijd 13:30. En dan gaat hij weer boodschappen doen. De palen halen die de hoeken van de muur gaan vormen. Want die heeft hij natuurlijk niet mee genomen.

Vervolgens deelt hij ons mede dat de tank een beetje ´diagonaal´ zal komen te staan. Want er ligt een grote steen in de hoek… Maakt niet uit toch?? Ja, dat maakt wél uit! Dat is geen gezicht!  Zuchtend gaan ze verder met de voorbereidingen. Nóg meer hakken dus.

´s Middags om 15:00 is het zo ver. Eindelijk gaan ze, twee dagen achter op de planning,  de eerste palen storten die de versterkte muur gaan stutten. Dan wordt het pas écht lachen. José verdwijnt in het gat, de cementmolen wordt gestart en met een emmertje beginnen ze de palen in de cement te zetten. We kijken vol verbazing toe. Om 16:45 gaat de cementmolen uit en de heren verdwijnen. Om de volgende ochtend om 08:40 (goh, ze zijn vroeg vandaag) het terrein weer op te sukkelen. 

José met zijn emmertje cement 

Het is 10:37 op maandag en het zand om cement van te maken is op. Dat wisten wij al toen het werd geleverd. 1 Kuub is veel te weinig voor een oppervlakte van 5 x 3 x 0,2 meter. De heren beginnen aan onze zand voorraad, zonder het te vragen. We hebben wel een beetje medelijden met Fernando, een aardige en hard werkende man, die het gras er uit moet trekken. Het is oud zand en de katten gebruiken het al een jaar als kattenbak, BAH! 

We hebben inmiddels wel geleerd onze mond te houden. En we houden ons hart vast. Als het allemaal maar klaar is zaterdag, want maandag krijgen we nieuwe gasten.

Wordt vervolgd!