De boterkoek … mijn Waterloo?

 Het is er langzaam in geslopen bij ons bed en breakfast. ´s Morgens trakteren we onze gasten bij het ontbijt op een vers gebakken taartje. Voor het moment dat ze écht, nee écht helemaal vol zitten. …Ach, doe dan toch nog maar een kopje koffie en …. Nou ja, ook maar een stukje taart of cake of .. dus geen boterkoek!

Dadeltaart

Het is leuk werk, geknutsel met meel, boter, olie, fruit, yoghurt, chocola, eieren en al wat er verder komt kijken bij de productie van een zoete versnapering. Ik ben simpel begonnen, een paar recepten van mijn moeder en zo af en toe eens cake of taartje. Zo´n proces groeit. En voor je het weet voel je je bijna Jannie of Robèrt. (Maar niet helemaal natuurlijk.)

Veel van onze gasten houden óók van bakken. In de afgelopen zes jaar heb ik een indrukwekkend arsenaal aan recepten verzameld. Van de Brabantse peperkoek van Gerry, tot bananencake van Ann, de appel-plaattaart van Jeanet, de arretjescake van Agnes, en de courgettetaart van collega Margriet tot de werkelijk ónovertroffen dadeltaart van Wilma. Dat laatste recept is inmiddels in bijna alle Europese talen vertaald door Google met een beetje hulp van mij. Ik ben nu bezig met de Italiaanse versie voor Lorenzo.  Samen genieten is per slot van rekening dubbel genieten!  

Meringue taart

 Zo, nu heb ik mezelf mooi neergezet als een zeer geschikte kandidaat voor Heel Holland Bakt (lekker hè, ´t is weer begonnen!) maar niets is minder waar. Wat me namelijk na vijf pogingen nog steeds niet lukt, is BOTERKOEK. Echt zó simpel, hoor ik je denken... Het schijnt nog een echt Nederlands baksel te zijn ook. Heb ik me nooit gerealiseerd met al die stukken die ik op zaterdag ochtend altijd kreeg bij onze kapper in Westzaan, gebakken door de moeder van Annemarie, de eigenaresse van de salon. Boterkoek is écht moeilijk.

Mislukte boterkoek

Dat begint direct met het deeg. Fröbel maar eens die harde blokken boter door de bloem en de suiker. Want ja, in het recept staat KOUDE boter gebruiken. Mijn poging van gisteren zat in mijn haar en op het raam na de mixer sessie. En als je het dan in de vorm hebt, dan blijven je vingers er in staan. Ook lastig.  Dan gaat het gevaarte in de oven, op 180 graden en dan ongeveer een half uurtje. Dat staat in alle recepten dus dat doe ik dan braaf. Wat schetst mijn verbazing: verbrand! Nieuwe poging. Oven een beetje lager … niet gaar te krijgen. Of het wordt brokkelig. Of het wil niet meer uit de (ingevette) vorm. Enfin, ik neig er naar het bijltje er bij neer te gooien.  Dan maar geen (grrrrr) boterkoek. 

En dan denk ik toch weer aan de moeder van Annemarie. Die op zaterdag ochtend in een handomdraai een goddelijke verse boterkoek uit de oven tovert om de klanten van de kapsalon te verwennen. Waarom kan ik dat niet, wat doe ik verkeerd?

Boterkoek Laura´s bakery

Ik kan het gewoon niet uitstaan. Van nu af aan bak ik elke week een boterkoek. Ik zoek steeds een ander recept tot ik er eentje vind dat mij ter wille is. Een boterkoek die er zó uit ziet! Mooi van kleur, lekker stevig en toch sappig. 

En tussendoor blijf ik gewoon al die andere lekkere taartjes en cakes maken die wel lukken.

Kak

De werking van een septic tank

Eindelijk, na zes seizoenen, en allerlei elkaar tegensprekende adviezen hebben we besloten onze septic tank eens te laten leeghalen. Hij is wel eens open geweest, in het begin omdat de raarste dingen werden doorgespoeld met verstopping als gevolg, maar eigenlijk hebben we er al jaren geen problemen mee en hij stinkt ook niet. Onder het motto “never change a winning team”, handhaven we dus al zes Bed en Breakfast seizoenen een poep-status quo. Tank dicht houden en niet aan denken.

Wanneer je emigreert naar een land waar de voorzieningen op een wat andere manier zijn geregeld dan in Nederland, ontkom je er niet aan dat je zo af en toe voor verrassingen komt te staan. Eén van die verrassingen voor ons was .. tsja; poep. In het bouwcontract ziet dat er simpel uit. Bij het huis hoort op het Portugese platteland een soort privé riool en “afval”-verwerking in de vorm van een septic tank. Tuurlijk, dachten wij, en we benadrukten bij de bouwer dat we wel in elk geval wel het wc-papier moesten kunnen doortrekken. Dat is in Portugal, met zijn minuscule rioolbuisjes, namelijk helemaal niet vanzelfsprekend. Die tank ligt daar dus al zes jaar. Af en toe gevoed met een bacterieel-biologisch product dat de buizen moet schoonhouden en waarvan de bacteriën ook verzot zouden moeten zijn op toiletpapier en datgene waarvoor dat papier onder andere wordt gebruikt: kak. 

De septic tank zuiger

Op een zonnige vrijdagochtend om twaalf uur, maar een uurtje later dan afgesproken, rijdt Mario met een enorme tractor het terrein op met daar achter een soort sigaarvormige silo. Aan de silo wordt een slang gekoppeld en voortvarend wordt onze septic tank open gedraaid. Een stevige alles-behalve-bloemetjes-geur stijgt op. Opeens heb ik dringend een hark/tuinslang/bezem… iets nodig dat vèr weg ligt van de tank. Mario vertrekt geen spier en begint het filter uit de tank te trekken. 

Boven in een septic tank zit namelijk een filter dat er voor zorgt dat de vaste materie niet naar boven komt drijven maar waardoor het “grijze water” wel kan afvloeien. Dat gebeurt via een pijpje aan de bovenkant van de tank, vlak onder het deksel, waaraan een lange geperforeerde slang is gekoppeld die over een lengte van 100 meter ongeveer anderhalve meter diep onder ons pad is ingegraven. De bomen smúllen er van! De eerste frons verschijnt op het gezicht van Mario na de verwijdering van het filter. Dat is aan de onderkant ook ronduit … goor. Dat hoort kennelijk niet zo, en dat doet weer vermoeden dat de schoonmaak actie geen overbodige luxe is.

Filter wassen

We nemen het filter over, gruwelend, en beginnen met een eerder uitgerolde tuinslang, het ding schoon te spuiten. Gelukkig weten we dat het over een paar dagen gaat regenen! Dan spoelt de aarde ook weer een beetje schoon. Langzaam begint in mijn hoofd een lied te spelen, dat ik er de rest van de dag niet meer uit zal krijgen. “Stank voor Dank” van Robert Long.

Mario ondertussen propt een enorme stofzuigerslang in de septic tank en begint enthousiast aan het legingsproces. Dat verloopt kennelijk niet volgens verwachting want enigszins verbaasd krabt hij zich op het achterhoofd. Ik kan het niet nalaten om te bedenken dat ik wel hoop dat hij straks zijn haar zal wassen onder de douche!  Er is kennelijk een probleem want er moet nog een soort buis uit de tank worden verwijderd zodat Mario kan zien wat het probleem is. Verrassend genoeg ruiken we de tank helemaal niet meer. Natuurlijk verloopt het verwijderen van het extra onderdeel niet volgens plan en er moet een ijzerzaag worden aangerukt, waarna de stofzuigerslang-opening een zicht biedt op de volledige tank. En wat we daar zien verrast behoorlijk. Tot aan de nok toe is onze tank gevuld met een grote compacte klont kak van pakweg 800 liter. Met het “biologisch afbreken” is vast iets mis gegaan, kan ik niet nalaten te denken. Tegen deze half versteende massa staat de stofzuiger alléén machteloos, dus we moeten bijspringen: hoeraaaa! 

Gewapend met een lange bamboestok, normaal gesproken in gebruik om de 

Poep hakken

johannesbrood peulen uit de hoge bomen te meppen, gaan we de massa te lijf. Mario slurpt de losgeslagen brokken op met de protesterende stofzuiger. Die lust kennelijk liever een Olvarit substantie. Langzaam maar gestaag vordert het werk. We krijgen standje op standje. Want een septic moet je elk jaar laten legen…. oepsss. Die informatie hadden wij niet. Bij een goed bacterieel evenwicht ruimt een septic zichzelf toch op?? En hij stinkt nooit dus we voorzagen geen probleem. Enfin, na twee uur peuren en poeren is de tank toch leeg en schoongespoeld. De laatste brokken dinosaurus poep vissen we met een hark (was hij toch nog nodig) onder uit de tank en mikken we verderop in een greppel. Het blijft per slot van rekening organisch materiaal.

We gooien de septic weer vol schoon water, zodat hij niet bij de eerste regenbui niet in elkaar wordt gedrukt door omgeving en we bedanken Mario uitbundig. Met het nummer “stank voor dank” van Robert Long vast in mijn hoofd lig ik een uur later in de martelstoel van de tandarts. Wat een smérige klus en ik weet heel zeker: volgend jaar komt Mario weer!

“Landjepik” Algarve style

Algarviaans Stratego voor amateurs

In de krant lazen wij een verrassend bericht. Alle grondbezitters in de gemeente Tavira worden verordonneerd om voor 24 juli 2015 met witte verf en een kwast de grenzen van hun land aan te gaan geven. De formulering is duidelijk: Het correct aangeven van de perceel grenzen is uw, en alleen úw verantwoordelijkheid, lieve burger-grondbezitter. Onze reactie op dit soort verrassende berichten is er toch altijd eentje van ……HUH?  Dat vraagt om enig nader onderzoek.

We begonnen bij een vraagbaak die we regelmatig gebruiken in tijden van verbijstering, onze lieve behulpzame advocate Carmo. Die grinnikte eens wat besmuikt. Jaja, Tavira gaat ook kadastrale gegevens vastleggen. Evenals Loulé, waar eenzelfde programma is gestart. Het stelt niet zoveel voor, gewoon een pot witte verf, een pijl en je initialen op een paal, plank, steen, maakt niet zoveel uit waarop. Als het maar zichtbaar is en op de erfgrens loopt.

Markering zonder overleg

 Nu komen wij uit een redelijk georganiseerde samenleving, en we zijn kennelijk nog steeds niet gewend aan de fratsen van de Portugese overheid. Ik informeerde dientengevolge maar eens voorzichtig hoe ik dat dan moest doe wanneer er geen vorige markering was. ´Ach joh, dan zet je toch gewoon wat neer´!... Als de buurman het er niet mee eens is, laat hij het je vast wel weten. In visioenen zie ik de buurman al met een grote riek achter me aankomen omdat hij me verdenkt van ´landjepik´ terwijl ik met alle goede bedoelingen op basis van een vage tekening ergens een kledder verf heb neergezet. Nee, geen goed idee. Dát moet anders kunnen.

En dus vervoeg ik mij bij onze ´vriendinnen´ van het postkantoor annex gemeentehuis. Twee dames, gehuld in dikke winterjassen met shawls om zitten te blauwbekken in het onverwarmde kantoor. Buiten is het echt heerlijk weer; binnen in het stervenskoud. Een typisch Portugees pand in de winter. Gewapend met de papieren van ons perceel en de vage tekening van de erfgrenzen, verzoek ik om uitleg. Wat moet ik nu precies gaan doen en hoe? Ik krijg een blik alsof ik ze niet allemaal op een rijtje heb en word verwezen naar het gemeentekantoor op de eerste verdieping.

Ik mag naast het hoofd Stratego op een stoel komen zitten. Hij spreekt tot mijn verrassing goed Engels. En soms is dat zó makkelijk!  Hij begint me hetzelfde uit te leggen als Carmo ook al deed. ´Gewoon een kledder verf en je initialen´. Ik kan het nog steeds niet geloven.

We hebben dus kennelijk een stuk land gekocht, maar niemand weet precies hoe groot het is of waar de grens loopt….. dat kan ik gewoon zelf gaan bepalen en zolang buur-jachtgeweer niet schietend achter me aan komt is er niks aan de hand? Vervolgens  wordt gewoon in het najaar van 2015 geïnventariseerd waar alle witte verfkledders staan, wordt een meting uitgevoerd en wordt het nieuwe kadaster, of het Conservatorio zoals dat hier heet, ingevoerd. Ok, tot zover is het duidelijk. Dan rest nog één vraag ….. wat heb ik dan gekocht als er geen kadaster is?

Oude markeringspaal

Tsja, daar heeft het vriendelijk jongmens ook niet echt een antwoord op. Hij heeft wel iets van grenzen in een soort van antiek systeem staan, maar ehhhh dat zijn gegevens van 35 jaar oud en niemand weet hoe die gegevens zijn ontstaan en of ze nog correct zijn of überhaupt waren. Nieuwsgierig geworden vraag ik hem zijn ´gegevens´ ten aanzien van onze grenzen eens te laten zien. En jawel hoor, dat ziet er heel anders uit dan mijn tweedeklas peuterschool tekening.  Dus …. wat is nu mijn erfgrens?

Jongmens zucht diep. Nou ja (lastig mens, hoor je hem bijna denken), we kúnnen de grens natuurlijk ook laten vaststellen door een landmeter. Dat hoopte ik al omdat daarvoor foldertjes op de balie bij de blauwbekkende dames lagen. En dat lijkt mij nu bijvoorbeeld een uitstékend idee. Een meting aanvragen kan met de grondbewijzen en een kopie van de oude gegevens van het Conservatorio. Die gaan naar het hoofd Stratego  en die bestelt dan op zijn beurt de landmeter voor je. Zo gaan we het dus maar doen.  Dan hoeven wij ons ook om eventuele ontevreden buur-boer-jachtgeweer geen zorgen te maken!

We hebben nog wel begrepen dat het bijzondere verschijnsel dat grondbezitters zélf hun land moeten   de onroerend goed belasting wordt betaald en niet om wie het betaalt. En daarvoor is een kadaster dan toch weer onontbeerlijk.´afpalen´, is ontstaan omdat de boeren in de heuvels schieten op gemeente ambtenaren. Wanneer die iemand over hun velden zien struinen, wordt de indringer eerst op de korrel genomen en vragen ze daarna wat de persoon kwam doen. Landmeten werd daarmee een onveilig beroep, dus de gemeentes hebben het ´terug gegooid´ naar de inwoners zelf. “ Als jullie niet willen dat wij het doen, dan doe je het zelf maar”! 

Voor de gemeente gaat het er immers alleen maar om dát de onroerend goed belasting wordt betaald en niet om wie het betaalt. En daarvoor is een kadaster dan toch weer onontbeerlijk. Alleen wel grappig dat zo´n organisatie anno 2015 nog niet bestaat in een land waar ze gèk zijn op papieren rompslomp. Portugal blijft ons verrassen en we wachten de landmeter rustig af.