Bezoek van Señor Toro

.. als een B&B runnen écht een uitdaging wordt. 

B&B Cas al Cubo

We verwachten nieuwe gasten. We hebben een boeking gekregen uit Spanje van.. laten we ze in het kader van de nieuwe privacy wetgeving “de familie Toro” noemen. 

De communicatie is wat ingewikkeld, want het Engels is in Spanje nog niet ingeburgerd en vele buurlanders van onze uitstekend Engels beheersende Portugese gastheren en vrouwen (wij wonen per slot van rekening in hun land) spreken en schrijven geen woord over de grens. Met Google translate komen we uiteindelijk een heel eind, en schriftelijk hebben we afspraken gemaakt voor een verblijf van 4 nachten. 

De gasten arriveren wat later op de avond en het blijkt te gaan om één gast die in een grote Audi het terrein op tuft, voorafgegaan door een taxi. We kijken wat bevreemd. De deur van de auto gaat open en een stroom van boos klinkende Spaanse klanken vult de zwoele avondlucht. Is dat tegen ons? Hebben wij iets verkeerd gedaan…. Maar wát dan? 

Achter het gebrul aan kruipt  een 1 meter 55 hoge, rood aangelopen bonk testosteron de auto uit. Onze gast is een klein middelbaar manneke met een buik die een acht maanden zwangere vrouw niet zou misstaan en dus dito mond. Hij betaalt de taxi, die hem kennelijk de weg heeft gewezen naar ons B&B. Onderwijl komt een onophoudelijke stroom gebrul uit zijn mond waar wij geen chocola van kunnen maken. Het geloei wordt kracht bij gezet met ruime armgebaren. We houden ons maar even stil. Zoals een gaste van ons eens zei: “een paard zou er de hik van krijgen”. 

Señor Toro

Het klinkt niet heel vriendelijk, wat deze heer ons toevoegt. Maar zeker weten doen we het niet. Spaans is niet één van onze vele talenten. En zeker niet op dit volume en in dit tempo. Pogingen om Señor Toro te kalmeren en om de woordenstroom in te dammen, stranden vooralsnog in een grote woordenstroom en we doen iets wat we normaal nooit zouden doen. We roepen de hulp in van een andere gast. Deze lieve Spaanse heer kan in elk geval verstaan wat señor Toro dwars zit. We worden er wel een tikkeltje nerveus van inmiddels. We hebben nog steeds geen idee.

Na enige vertalingen en nog wat additionele kalmeringspogingen, begrijpen wij dat deze heer moeite heeft gehad ons B&B te vinden. Dat heeft er duidelijk voor gezorgd dat het testosteron tot tussen zijn oren zit en iemand móet boeten: WIJ! 

B&B Cas al Cubo staat op Google maps, Apple maps en Maps.me, op de site staat een keurige routebeschrijving én de coördinaten zijn te vinden op onze website en op de verschillende boekingssites. Dat maakt allemaal niks uit. Ja, ons B&B ligt op ongeveer een kwartier rijden van het gemeentehuis van Tavira. Dat klopt en dat staat ook overal. Desondanks is het onze schuld, dat Señor Toro B&B Cas al Cubo niet kon vinden en dat hij 1,5 uur heeft moeten zoeken en uiteindelijk een taxi heeft moeten inschakelen om ons te vinden. Zijn frustratie daar over wordt ons luid duidelijk gemaakt. We zijn een half uur en één stap verder. We weten wat er aan de hand is. 

Druk in de garage

Mijn oude “baas”,  leerde me ooit dat je een boos mens helemaal moet laten uitschreeuwen, en dat dan, nadat hij gekalmeerd lijkt, ook het láátste staartje woede er ook nog uit moet, voordat je met hem kunt gaan praten over wat hij nu eigenlijk wil. Zo ook geschiedde hier. Nadat Señor Toro helemaal is leeg gelopen en het laatste testosteronnetje is geblust met een blikje bier, geeft het stiertje aan, via onze behulpzame gast annex tolk dat hij  echt niet kan blijven omdat de afstand naar Tavira te groot is om heen en weer te rijden. Dat was hem bij het boeken niet opgevallen. Erkennen dat wij daar niets aan kunnen doen, gaat overigens vooralsnog te ver. Vooruit, “foutje bedankt”, zoals in die goeie ouwe Hollandse reclamespot. Daar helpt geen “Even Apeldoorn Bellen” meer aan, dus raden we het bolle kruitvat aan om maar te bellen met zijn boekingsagent om te vragen of die de boeking wil annuleren. Van onze kant kunnen wij dat niet doen, maar we gaan er ook zéker niet lastig over doen. 

Señor Toro kan dit duidelijk niet zelf. Om 21:00 ´s avonds belt hij “zijn” secretaresse (de arme vrouw bracht net de kinderen naar bed op vrijdag avond) en begint in rad Spaans tegen haar te tetteren. Kennelijk is zíj het gewend en weet ze meteen de stopknop te vinden want de toon wordt al snel gematigder en kennelijk gaat het geregeld worden. Zou hij dit vaker aan de hand hebben? 

Inderdaad verschijnt na tien minuten een mail in ons scherm met de vraag of wij akkoord zijn met de annulering en we kunnen niet anders verzuchten dan: gráág! “Torinho” (stiertje) is helemaal blij. Hij besluit één nachtje te blijven, want om nou meteen weer op zoek te moeten, daar heeft hij ook geen zin in. Normaal gesproken doen we niet aan één nachtje, maar in dit geval …

De gebraden haan

We drinken nog een drankje met hem, om de gemoederen volledig te sussen, en denken te begrijpen (gewichtige stem, grootse armgebaren en veel brochures) dat hij een belangrijk man is. Onze lieve Spaanse gast annex tolk kijkt minzaam. Zijn elegante vrouw komt er bij zitten aan tafel.

Ter plekke verandert de sfeer en ondergaat Sr. Toro een gedaanteverandering. Opeens zit daar een trotse haan. Kukelekuuuuu…  Señor Toro wordt spontaan Señor Gallo. Hij tracht indruk te maken met gewichtige verhalen over “zijn” bedrijf. Dat is een bedrijf in onder andere vriesinstallaties voor mortuaria. Geen alledaags product en misschien word je geen vrolijker mens als je dagelijks word geconfronteerd met je eigen sterfelijkheid. Zijn pogingen tot flirten mislukken jammerlijk. Inmiddels heeft hij wel de grootste lol.

Ik breng hem om 22:00 naar bed en mag nog naar alle technische snufjes kijken die hij bij zich geeft, zoals een supersonische telefoonlader. Ik prijs alles de hemel in. Wat een fantástisch modern man heb ik voor me. Hij zoent me inmiddels bijna voor t slapen gaan. Ik geef hem een stevige hand en maak me uit de voeten. Nu nog leren kaartlezen, en kijken wat voor hotel je boekt voordat je op de reservering knop drukt (Lúl!) en vervolgens een ander de schuld probeert te geven van jouw stupiditeit, denk ik.

Na een ontbijtje vanmorgen, dat we voor een vandaag uiterst goedgemutste Señor Toro extra vroeg serveren, vertrekt hij lachend richting … geen idee waarheen. Glimlachend zwaaien we onze Spaanse furie uit. We verzuchten: als hij maar vér weg gaat! 

De Portugese bilspleet

Hoerá! Zomerse "eye candy" in de Algarve. 

Het is niet mijn hobby, maar in dit warme land lijkt het onvermijdelijk. Het volle zicht op een, al dan niet harige, bilspleet. Ik kan er niets aan doen, maar ik vind het onsmakelijk-fascinerend. Mijn ogen worden er soort van magnetisch naar toe getrokken. Al die mannen, al dan niet met echtgenote / partner in het spoor, met een afgezakte broek waar vaker niet dan wel twee bolle billen met bijbehorende kloof bovenuit piepen.  

Eet smakelijk

Je komt ze tegen in allerlei situaties. Het viel me voor het eerst op in een restaurant waar we tussen de middag even snel een dagschotel verorberden.Schuin rechts voor me een echtpaar met een klein jongetje. Het jochie kwebbelt voluit, waardoor ik de kant van hun tafel op kijk. En daar is hij …. De véél te dikke papa met zijn slecht zittende broek, een klein reepje onderbroek en twee hele bolle billen met daar tussen een voluptueuze bilspleet die mij grijnzend aanstaart. Het ziet er niet eetlust verhogend uit. Gelukkig heb ik écht honger. 

Kip op de markt

Bij een andere gelegenheid eten we lekker een kippetje op te markt die elke vierde zondag van de maand wordt gehouden in ons eigen Santa Catarina da Fonte do Bispo. Op de zondag markten staan traditioneel ook “de kippenboeren”. Dat zijn de verrijdbare grill-restaurants waar je een heerlijk gegrild kippetje en een bak sla met een biertje kunt kopen voor de zondagse lunch. 

Lust je nog een kippetje?

Ook daar aan het tafeltje schuin voor me een gezin. Vader een tikkeltje aan de corpulente kant; pantalon niet helemaal afgestemd op het figuur van de drager. En weer grijnsde mij daar twee witte kadetten tegemoet. In de spleet er tussen, paste makkelijk de afgekloven kippenbotjes van onze formica tafel. Gelukkig waren we met vier dames en hebben en we (vrije middag) een biertje op, dus we kunnen er om lachen. Maar echt een fris gezicht is het niet. 

Wegwerkzaamheden ....

Gisteren kwamen we terug van het boodschappen doen. De weg rondom de rotonde van ons dorp ligt al maanden open.. en dan weer eens dicht … en dan gaat het gloednieuwe asfalt weer open, maar dat terzijde. Wegwerkers zijn druk bezig met graafmachines, boorhamers, indrukwekkende zagen en slijptollen. Links en rechts staan tijdelijke stoplichten opgesteld en voor één van die verkeerslichten moeten we wachten op het tegemoetkomend verkeer. Wat doe je als je wacht … je kijkt om je heen. Aan de linkerkant van de weg een stoere wegwerker met een grote slijptol en je raadt het al: een dito bilspleet. De harige billen zijn, getuige de kleur, al door behoorlijk wat zon (en dames ogen?) gezien. 

Dames: ben ik nu overdreven preuts? Ben ik vreselijk ouderwets? Of gewoon een zeikerd? Ik vraag me bij al dat (ongewenste) bloot toch iets af. Al die "bilnaad-flashers", die hebben toch een vrouw, vriendin, vriend, moeder? In elk geval iemand die ze kan adviseren of zelfs helpen. Waarom dames, heren, laten jullie je partner of kind er zo bij lopen? Wat is t nou voor moeite om´s morgens even een blik te werpen en te zeggen “lieverd, die broek kan écht niet meer. Kom, trek deze aan, dan vat je geen kou….

Heren: sorry, het is echt géén gezicht, al die blote billen boven je slecht aangehangen broek uit. Het staat niet stoer. Het is slordig, onverzorgd en vrij onsmakelijk maar gelukkig wel een mooi onderwerp voor een zomerse fotoserie. 

De boterkoek … mijn Waterloo?

 Het is er langzaam in geslopen bij ons bed en breakfast. ´s Morgens trakteren we onze gasten bij het ontbijt op een vers gebakken taartje. Voor het moment dat ze écht, nee écht helemaal vol zitten. …Ach, doe dan toch nog maar een kopje koffie en …. Nou ja, ook maar een stukje taart of cake of .. dus geen boterkoek!

Dadeltaart

Het is leuk werk, geknutsel met meel, boter, olie, fruit, yoghurt, chocola, eieren en al wat er verder komt kijken bij de productie van een zoete versnapering. Ik ben simpel begonnen, een paar recepten van mijn moeder en zo af en toe eens cake of taartje. Zo´n proces groeit. En voor je het weet voel je je bijna Jannie of Robèrt. (Maar niet helemaal natuurlijk.)

Veel van onze gasten houden óók van bakken. In de afgelopen zes jaar heb ik een indrukwekkend arsenaal aan recepten verzameld. Van de Brabantse peperkoek van Gerry, tot bananencake van Ann, de appel-plaattaart van Jeanet, de arretjescake van Agnes, en de courgettetaart van collega Margriet tot de werkelijk ónovertroffen dadeltaart van Wilma. Dat laatste recept is inmiddels in bijna alle Europese talen vertaald door Google met een beetje hulp van mij. Ik ben nu bezig met de Italiaanse versie voor Lorenzo.  Samen genieten is per slot van rekening dubbel genieten!  

Meringue taart

 Zo, nu heb ik mezelf mooi neergezet als een zeer geschikte kandidaat voor Heel Holland Bakt (lekker hè, ´t is weer begonnen!) maar niets is minder waar. Wat me namelijk na vijf pogingen nog steeds niet lukt, is BOTERKOEK. Echt zó simpel, hoor ik je denken... Het schijnt nog een echt Nederlands baksel te zijn ook. Heb ik me nooit gerealiseerd met al die stukken die ik op zaterdag ochtend altijd kreeg bij onze kapper in Westzaan, gebakken door de moeder van Annemarie, de eigenaresse van de salon. Boterkoek is écht moeilijk.

Mislukte boterkoek

Dat begint direct met het deeg. Fröbel maar eens die harde blokken boter door de bloem en de suiker. Want ja, in het recept staat KOUDE boter gebruiken. Mijn poging van gisteren zat in mijn haar en op het raam na de mixer sessie. En als je het dan in de vorm hebt, dan blijven je vingers er in staan. Ook lastig.  Dan gaat het gevaarte in de oven, op 180 graden en dan ongeveer een half uurtje. Dat staat in alle recepten dus dat doe ik dan braaf. Wat schetst mijn verbazing: verbrand! Nieuwe poging. Oven een beetje lager … niet gaar te krijgen. Of het wordt brokkelig. Of het wil niet meer uit de (ingevette) vorm. Enfin, ik neig er naar het bijltje er bij neer te gooien.  Dan maar geen (grrrrr) boterkoek. 

En dan denk ik toch weer aan de moeder van Annemarie. Die op zaterdag ochtend in een handomdraai een goddelijke verse boterkoek uit de oven tovert om de klanten van de kapsalon te verwennen. Waarom kan ik dat niet, wat doe ik verkeerd?

Boterkoek Laura´s bakery

Ik kan het gewoon niet uitstaan. Van nu af aan bak ik elke week een boterkoek. Ik zoek steeds een ander recept tot ik er eentje vind dat mij ter wille is. Een boterkoek die er zó uit ziet! Mooi van kleur, lekker stevig en toch sappig. 

En tussendoor blijf ik gewoon al die andere lekkere taartjes en cakes maken die wel lukken.

Golf: ons nieuwe project.

Want “als het vuur gedoofd is, dan komen de wolven”

Het runnen van een Bed en Breakfast is een grotere klus dan we ons van tevoren hebben gerealiseerd. De eerste twee jaar ben je bezig met het bedenken hoe je het je gasten zo veel mogelijk naar de zin kunt maken (dat houdt overigens nooit op), met het organiseren van ontbijt, schoonmaak, boekhouding, vergunningen, diners, en wat er verder voorbij komt. 

diner bij B&B Cas al Cubo

Het wennen aan het werken met je geliefde is ook een niet te onderschatten klus. Zo af en toe  stonden we met stoom uit onze oren tegenover elkaar in de keuken terwijl we op het terras bij de gasten onze liefste glimlach tevoorschijn toverden. En dat voor twee mensen die voor hun emigratie eigenlijk nooit een meningsverschil hadden. Het was even wennen...

Inmiddels is die eerste leerperiode voorbij. We zijn gewend aan elkaars totaal verschillende werkmethoden, hebben de taken goed gescheiden en redelijk efficiënt ingericht (denken wij) en dan gaat het hoofd weer werken. Het moet per slot van rekening niet allemaal té makkelijk worden. Dan gaat de verveling toeslaan en zoals Acda en De Munnik dat zo mooi zingen: “als het vuur gedoofd is, dan komen de wolven”. En die moeten we hier vooral buiten de deur houden. Een nieuw project is dan het beste antwoord. Zowel voor ons als voor het B&B. Nieuwe dingen bedenken en uitwerken blijft het leukste dat er is. En de zomer is de mooiste periode om na te denken over de zonnige Algarviaanse winter die daar onveranderlijk altijd weer op volgt.

Vorige zomer zijn we begonnen met iets dat ons zelf na aan het hart ligt: het opzetten van goede wandelweken. De Algarve, we kunnen het niet vaak genoeg zeggen, is zo’n 9 maanden per jaar (als het niet te heet is) een fantastisch wandel gebied met geheimzinnige paadjes, prachtige valleien en panorama’s die je normaal alleen in een reisgids ziet. Maar ja, vind die plekjes maar eens wanneer je een weekje de Nederlandse of Belgische winter ontvlucht...

Dat hebben wij nu dus gedaan voor onze gasten, we hebben het in een pakket gestopt samen met een auto, lunches, een paar diners (dan hoef je de deur niet uit met je vermoeide benen), een GPS apparaat om niet te verdwalen en een heeeeeleboel wandelroutes waar je uit kunt kiezen. Een week helemaal op maat. Jouw maat wel te verstaan. En de gasten die dat pakket hebben geboekt het afgelopen voorjaar waren er erg over te spreken. Dus dat blijven we lekker doen voor hopelijk nog veel meer wandel-enthousiasten. Deze winter gaan we het aantal routes nog eens heerlijk uitbreiden. Zo maak je van je hobby gewoon je baan! 

Wandelen in de Algarve

 Enfin, dat project loopt en daar hebben we nu wat ervaring in opgedaan. Dus de afgelopen maanden hebben we gebrainstormd, samen en met vrienden, wat we deze winter eens als uitdaging kunnen aanpakken. Wat hebben we de afgelopen jaren gehoord en gemerkt aan onze gasten waar wij een service uit kunnen filteren die weer een hoop mensen een mooie vakantie kan bezorgen. En we kwamen uit bij .... golf.  

Nee. We hebben allebei nog nooit een golfclub in onze handen gehad. En wat ik nu ga zeggen klinkt heel raar, want we hebben als openingsgeschenk van ons B&B in mei 2011 (!) een gratis golfles aangeboden gekregen. Wij hebben ons nog nooit gewaagd aan deze sport waar we inmiddels zo veel enthousiaste verhalen overhebben gehoord. Eerlijk gezegd heb ik eigenlijk geen idee waarom. Dat maakt echter het opzetten van golf arrangementen wél een interessant project. We beginnen echt van het nulpunt. Gelukkig hebben we hele enthousiaste hulp van Birgitta en Romano. Nu het buiten 39 graden is en wij in de luchtstroom van de fan binnen schuilen, is dat het project waarvan de laatste puntjes op de i komen.

Eigenlijk begon het allemaal met onze golfende broer/zwager, die we nauwelijks zien wanneer hij bij ons logeert. Hij vliegt om half acht ’s morgens de deur uit, zijn broodje nog half uit zijn mond hangend, om Castro Marim of Benamore te bezweren. En komt uren later ofwel heel gelukkig of zachtjes grommend weer binnen, afhankelijk van de dagresultaten.  Er komt een hoop drive en emotie kijken bij deze sport. Hij is wel heel enthousiast en gedreven.

Onze échte  eye-openers zijn twee vriendenstellen die in september 2014 lekker een week vakantie komen vieren. Het zijn golfers en ze willen ook graag gewoon een paar keer ontspannen 18 holes wilden lopen. Geen lessen, niet in een all-inclusive resort. Gewoon relaxed, met een broodje mee, en een mars voor de broodnodige energie. Verder willen ze gezellig uit eten, stadjes bezoeken en genieten van het strand. Een combi-vakantie dus, die is opgebouwd rondom een paar bezoeken aan een paar van de schitterende 18 holes banen in onze omgeving. Zij hebben ons op het spoor gezet van het concept dat we nu hebben uitgewerkt.

Golfvakantie Algarve 

We starten met het verzamelen van feedback van de golfers die hier zo af en toe natuurlijk langs komen. Zo weten we nu ongeveer welke baan welke uitdaging biedt en wat de bijzonderheden zijn per baan. En durven we tegenwoordig zelfs wat advies te geven.

Via een bedrijf kunnen we clubs huren voor onze gasten die dan ook nog hier aan huis worden geleverd. Als je een goede speler bent, leren we, heb je andere clubs nodig dan wanneer je begint. En zo krijgen we langzaam een beeld.

Dan blijft de laatste horde over. Want hoe regel je nu al die golfbanen, bij voorkeur ook nog tegen een beetje fatsoenlijk tarief voor je gasten. Wat we niet zien zitten, is om bij elke aanvraag zeven banen te moeten afbellen en te gaan pingelen over het tarief. Wat we dus nodig hebben is een partner met goede tarieven. Maar ja … wie gaat er nou in zee met een klein B&B dat niet louter en alleen is gespecialiseerd in golf.

Het was even zoeken, en het is ons gelukt. We kunnen als partner aan de slag met de grootste golf touroperator in de Algarve. We krijgen een login voor de site en kunnen rechtstreeks tee-times boeken op alle banen in de Algarve. Tegen een zeer concurrerend tarief.  En daar zijn we best een beetje trots op! Onze gasten hoeven maar één mailtje te sturen en we kunnen alle banen aanbieden en de beste tarieven opzoeken. 

Dit verhaal vertelden we gisteren ook heel enthousiast aan Georgete, onze strenge boekhoud-meesteres ofwel accountant. Die me halverwege het verhaal in de rede valt met een ‘maar dat mag helemaal niet’. Huh...... Is dan mijn reactie; en wromdawelnie?? En van wie in vredesnaam?

Enfin, in de beschrijving van onze bedrijfsactiviteit bij onze grote vrienden van de belastingdienst (makkelijker kunnen we het best wel maken, maar dat doen we lekker niet!) is de activiteit  golf arrangementen niet opgenomen. Nóg niet, dat begrijp je. Want het blijkt een administratieve hobbel. En vast ook wel weer een financiële. Over drie weken zijn we er helemaal klaar voor. En tot die tijd doen we het gewoon een beetje stiekem.

Portugees plannen in optima forma

Een nieuwe watertank

08:40, geronk van een vrachtwagentje. José schoddert ons terrein op. We hebben deze week een zeer ongewenste en grote verbouwing aan onze broek hangen: de watertank. 

Ik heb er al eens eerder een stuk aan gewaagd…het water. Water uit de kraan is iets dat in West-Europa een gemeengoed is, waar je niet eens bewust over nadenkt. Nou ja, de meeste mensen dan. Dat is hier heel anders. In de Algarve is een schrijnend gebrek aan water, zeker in de hete zomers, en in ons B&B hebben we geen gemeentewater. Wij hebben een borehole van 165 meter diep en we pompen ons eigen grondwater op. Gelukkig wonen we in een, voor Algarviaanse begrippen, waterrijk gebied dus met de hoeveelheid hebben we nooit problemen, in elk geval tot nu toe.

Helaas is ons water niet van dat prachtige kristalheldere water dat je je zou wensen. Wij krijgen een mooie oranje stroom boven de grond en in een proces met drie stadia maken we dat schoon en geschikt om mee te douchen, tanden te poetsen etc. Om er voor te zorgen dat onze gasten nooit zonder water zitten, hebben we een voorraad tank van 10.000 liter laten aanleggen toen we ons huis bouwden. 

En die tank is kapot. Hoe het mogelijk is na pas vier jaar weet niemand. Sandro, onze aannemer heeft zoiets ´echt nog nooit gezien´, de installateur, Tractor Rega, geeft ons de schuld want dat is natuurlijk het makkelijkst, dan hoef je geen verantwoording te nemen. En wij, we hadden toen we verhuisden naar Portugal geen idee waar we op moesten letten.  

Gescheurde watertank

Eigenlijk begon het probleem al vlak na de installatie. Het deksel paste niet meer. Wij klaagden, kregen te horen dat we niet moesten zeuren en lieten een alternatieve deksel plaatsen. Sukkels die we zijn. We hadden natuurlijk door moeten janken. In de loop van de afgelopen vier jaar zakte het deksel steeds verder weg en vorige zomer scheurde de tank bovenop. Ernstig kijkende werknemers van hetzelfde Tractor Rega deelden ons mede dat de tank verkeerd was geïnstalleerd. En natuurlijk dat ze zoiets nog nóóit hadden gezien. Ondanks verschillende verzoeken, verdween Humberto, de verantwoordelijke manager, in het luchtledige.

Deze week hebben we de tank laten uitgraven. Nog een seizoen draaien met een gammele watervoorziening is te gevaarlijk. En wat bleek: het gat rondom de tank was opgevuld met enorme brokken steen. Wanneer het dan gaat regenen, gaat de kleigrond waar de leemtes tussen de enorme kleien mee zijn opgevuld, opzwellen. Die klei neemt enorme hoeveelheden water op, en gaat dan een oer-druk uitoefenen op de tank. De klei drukt dan dus feitelijk de rotsen de tank in en het PE materiaal van de tank is tegen veel bestand maar niet tegen enorme puntige rotsen.  Een nieuwe tank dus. 

Virgilio begeleidt de opgraving

Zaterdag werd begonnen met het uitgraven. Eén dagje, volgens de aannemer. Daarvan is inmiddels bekend dat hij absoluut niet kan plannen. Dus wij rekenden op twee. Drie dagen later hebben João en Virgilio, onze helden,  de graaf klus voltooid, de tank is er uit. We hebben nu een gat van 3 x 5 meter, 2,30 m diep. Daar komt een betonvloer in en er wordt rondom de nieuwe tank een muur opgetrokken zodat er niets meer tegen aan kan drukken. De leemte tussen tank en muur wordt opgevuld met zand en tussen muur en rotsgrond komt een grind put voor de water afvoer rondom de muur.

Voor het opbouw werk komt José om de hoek. José weet alles. In elk geval, dat denkt hij zelf. Hij is de beste bouwer van de wereld en voor het gemak ook maar ver daar buiten. Dat vindt hij ook zelf. Op zaterdag ochtend komt hij aan schodderen. Handen voor zijn buik schreeuwt hij dingen naar João op de shovel, die niet luistert en Virgilio die in de put met een voorhamer rotsen kraakt. De laatste is ook opeens Oost-Indisch doof. Aan het einde van de middag meet José dat de put diep genoeg is. Wij vinden van niet en hij ….  discussie één start. Wij winnen. 

José doet de hele dag niks; hij ´zichtert op´. Op zondag heeft hij rust dag, wij werken door met João en Virgilio. Op maandag verschijnt hij om 09:00. Om 08:00 is de graafmachine alweer begonnen met het uitbikken van de laatste rotsen. Het terrein is een bénde met kuubs en kuubs rots-aarde die uit het oorspronkelijk veel te kleine gat kwamen. Dan komt José tot de ontdekking dat hij geen ´fita metrica´ ofwel meetlint heeft. Het eerste boodschapje in het dorp is een feit. Eén van de medewerkers gaat met hem mee. Om de mooiste uit te zoeken waarschijnlijk. Santa Catarina ligt 2,5 Kilometer verder op. De heren verdwijnen om half tien en keren terug om kwart voor elf. We vragen nog net niet of de koffie heeft gesmaakt. 

José ´zichtert op´

 Tot twaalf uur meet José afstanden met het nieuwe speeltje. Van de rand van de put tot de muur en tot de bodem van de put op zeer … tsja Portugese wijze zullen we maar zeggen. Vervolgens is het lunch. Van 12:00, officieel tot 13:00 maar dat wordt altijd 13:30. En dan gaat hij weer boodschappen doen. De palen halen die de hoeken van de muur gaan vormen. Want die heeft hij natuurlijk niet mee genomen.

Vervolgens deelt hij ons mede dat de tank een beetje ´diagonaal´ zal komen te staan. Want er ligt een grote steen in de hoek… Maakt niet uit toch?? Ja, dat maakt wél uit! Dat is geen gezicht!  Zuchtend gaan ze verder met de voorbereidingen. Nóg meer hakken dus.

´s Middags om 15:00 is het zo ver. Eindelijk gaan ze, twee dagen achter op de planning,  de eerste palen storten die de versterkte muur gaan stutten. Dan wordt het pas écht lachen. José verdwijnt in het gat, de cementmolen wordt gestart en met een emmertje beginnen ze de palen in de cement te zetten. We kijken vol verbazing toe. Om 16:45 gaat de cementmolen uit en de heren verdwijnen. Om de volgende ochtend om 08:40 (goh, ze zijn vroeg vandaag) het terrein weer op te sukkelen. 

José met zijn emmertje cement 

Het is 10:37 op maandag en het zand om cement van te maken is op. Dat wisten wij al toen het werd geleverd. 1 Kuub is veel te weinig voor een oppervlakte van 5 x 3 x 0,2 meter. De heren beginnen aan onze zand voorraad, zonder het te vragen. We hebben wel een beetje medelijden met Fernando, een aardige en hard werkende man, die het gras er uit moet trekken. Het is oud zand en de katten gebruiken het al een jaar als kattenbak, BAH! 

We hebben inmiddels wel geleerd onze mond te houden. En we houden ons hart vast. Als het allemaal maar klaar is zaterdag, want maandag krijgen we nieuwe gasten.

Wordt vervolgd!