Donderdagavond car crush

ofwel: wat je op straat zoal vindt... 

Ik sta voor de kassa van de Continente, onze Albert Heijn, met een pak incontinentieluiers in mijn handen. Het meisje dat het pak moet afrekenen; ik schat haar een jaar of negentien; kijkt met een verschrikte blik over de stapel boodschappen van mijn voorgangster heen. Je ziet haar denken…oh jee, dát is vroeg! 

Incontinentieluiers

“Dat is dan € 9,99 mevrouw”… En wilt u er een tasje om. Ongemakkelijk kijkend wappert zij met een rood-witte plastic Continente-zak voor mijn neus. “Nee hoor, ik kan het zo wel dragen”, zeg ik. Ik kan er niks aan doen, maar hier heb ik lol in.  Opzichtig zwaaiend met het pak loop ik over het parkeerterrein van de supermarkt naar de auto. 

Dit verhaal begint wat eerder. Op donderdag avond 7 juni, om een uur of half tien ´s avonds. We hebben een “daghap” (prato da dia) gegeten met vrienden bij een “snelle Portugees” en we zijn op weg naar huis. Vlak na de afslag São Brás de Alportel, op onze weg, de EN 398, ligt een schim op straat. Ik zie het vaag maar neem het niet echt in me op. Naast me klinkt het benauwd…. Nic, zijn staart bewoog nog….. 

Omkeren, zeg ik resoluut. En zo sta ik een minuut later naast een gitzwarte kat die, afgezien van een razendsnelle en korte ademhaling en een bewegend staartpuntje, voor dood op het asfalt ligt. 

We hebben altijd een soort piepschuim koelbox achterin liggen voor boodschappen en voorzichtig leg ik de poes er in. Laten creperen op straat is geen optie en er nog een keer overheen rijden al helemáál niet dus …. hij is nu onze verantwoording. 

Thuis verhuist hij naar het konijnenhok. Dat heeft al bij vele gelegenheden (lees verhuizingen en gevonden en zieke katten en kittens) goed dienst gedaan als quarantaine hok. En dat doet het nu ook. Eens kijken of en hoe de trillende schim de nacht gaat doorkomen. ´s Avonds om 21:30 is de dierenarts niet meer open en alhoewel je een noodnummer kan bellen, zie ik de rekening al stralen aan de horizon. Het is niet onze kat, zeggen we streng tegen elkaar, en we geven hem een rustige plek waar onze andere vierpotige huisgenoten – die het overigens meteen door hebben - niet bij kunnen en trekken de deur dicht. 

Röntgenfoto van Poes

Vrijdagmorgen kwart over zes. Tot onze stomme verbazing leeft de poes nog. Poes blijkt overigens een kater, niet gecastreerd en naar later zal blijken, ook niet gechipt. “Leeft” is een wat enthousiaste benaming voor de staat waarin hij zich bevindt. Hij lijkt niet echt bij bewustzijn, beweegt (voor zover hij zich beweegt) zijn achterlichaam raar en we besluiten met hem naar een dierenarts te gaan. De verwachting is, dat hij moet inslapen. De eerste dierenarts waar we aankomen, Novavet in Tavira,  maakt een röntgenfoto en geeft aan dat ze denken dat de rug niet is gebroken. Wel zit veel vocht in de buik wat doet vermoeden dat er interne bloedingen zijn. Hij moet meteen geopereerd en wel in Loulé in het dierenziekenhuis…. denken ze. Waaraan hij moet worden geopereerd is niet duidelijk. Het komt allemaal wat voorbarig en onzeker over. Wij zijn in elk geval niet overtuigd. 

Ondanks het feit dat we weten dat we dan langs de kassa gaan, besluiten we toch onze eigen dierenarts in Olhão te raadplegen. Onderweg bellen we hem en als we aankomen staat een team van 5 man, 4 artsen en een assistente (meer werken er niet) klaar. 

Bij de dokter

Poes wordt onderzocht en de eerder genomen foto´s, die we op een USB hadden meegenomen, worden bekeken. Hij gaat aan het zuurstof en aan een vocht infuus, om de bloeddruk op peil te krijgen en er komt een drukverband om zijn buik. Inderdaad, de organen zijn niet te zien wat wijst op een vorm van bloedingen, of een gescheurde blaas. Het drukverband moet de bloedingen stelpen. Als de blaas is gescheurd, is het “einde oefening”. Maar dat geloven we niet want hij heeft nog in de box gepiest. Poes moet in het dierenziekenhuis blijven en krijgt 2 soorten antibiotica en cortisonen.

Aan het infuus

Op zaterdag gaan we op ziekenbezoek. Wij zien geen verbetering maar Rafael, de dokter, wel. We besluiten poes de kans te geven en tillen het verblijf over het weekend heen. Maandag nemen we het besluit of het zin heeft hem verder te behandelen. 

Op maandag komen we aan en tot onze verbazing is poes wakker en redelijk alert. Hij beweegt nog wel raar. Hij draait rondjes. Het lijkt een zeer vriendelijk dier, makkelijk aan te halen, niet achterdochtig, niet blazen of krabben. Hij mag dus mee naar "huis" met zijn drie soorten pillen en een voorschrift van absolute rust. 

Nu woont hij al drie dagen bij ons in het konijnenhok. Dat hok is bekleed met een lekkere warme badmat en….incontinentieluiers. Want of het concept “kattenbak” bekend is… dat weten we niet. Drie maal daags voederen we hem probleemloos pillen. Het laatste bezoek aan de dokter zal voorlopig nog niet zijn afgelegd. We zien hem elke dag iets opknappen. Onze andere katten zijn ontstemd, beledigd, boos en rázend, afhankelijk van om welk verwend exemplaar het gaat. Er wordt heel wat af geblazen en gegromd. Poes reageert overigens niet. Het went wel weer. Onze harige huisgenoten zijn allemaal vergeten dat ze hier ook eens binnen kwamen als weggegooide verschoppelingen. 

Rust is het devies

Omdat het bij nadere bestudering een zwart-witte kater blijkt, hebben we hem maar lekker creatief Felix gedoopt. Rafael, “de behandelend geneesheer”, stelde nog “Crush” voor (zijn werknaam bij de dierenarts), maar we zijn bang dat die naam een blijvend psychologisch trauma in de hand werkt. Langzaam begint hij opa zijn nieuwe naam te reageren. 

Zo lijkt het er op, dat onze kattenfamilie een klein beetje is uitgebreid met een nieuw zorgenkind. We zijn benieuwd of  Felix volledig gaat herstellen van zijn aanvaring met een metalen weggebruiker en of alle zintuigen de crash hebben overleefd. Voorlopig is het een lief en tevreden dier. De tijd zal uitwijzen of hij blijvende schade heeft opgelopen. 

Felix

De gekke kattenvrouwtjes

Een verschoppeling bij Bed en Breakfast Algarve

Er wordt heel fanatiek geklust bij Bed en Breakfast Algarve Cas al Cubo in Tavira. Elke winterstop proberen we er voor te zorgen dat we iets verbeteren aan het B&B of aan de buiten omgeving. Dit jaar is de binnenkant aan de beurt. De kleurige muren hebben van de zon behoorlijk wat te lijden en mogen wel weer eens een fris tintje hebben. En voor de verdere verbeteringen hebben we hulp van een paar stoere Portugezen.

Schilderen in Azulejos

Rogério en Fabio die ons met raad en daad terzijde staan, werken keurig aan een groeiende stapel afval voor de deur. Op de rotonde van de A22 richting Moncarapacho bevindt zich een vuilstort en op een dag besluiten we de troep maar eens te gaan wegbrengen voordat we er niet meer overheen kunnen kijken. Terwijl we sjouwen en sjorren aan brokken gipsplaat, horen we een jammerlijk gepiep. En já hoor, het is weer zo ver. Daar ligt een totaal verwaarloosd baby katje.

Vuilnis-kat

NEE, roepen we meteen tegen elkaar. Het lijkt bij ons al net een kattenfarm.  Alhoewel de gasten er geen last van hebben want onze harige knuffels bevinden zich het grootste gedeelte van de dag slapend in de kelder waar ze hun eigen hoekjes hebben uitgezocht of jagend in de velden rondom het huis. We vinden nog wel eens een afgekloven konijnenpoot voor de deur….. Stoer stappen we weer in de auto en gaan we wat eten bij Resaurante  da Ana in Moncarapacho. Een paar uur later rijden we weer langs die vermaledijde vuilstort en … we kunnen het niet laten. Even kijken of het scharminkel er nog zit. Jawel hoor, een zielig piepend hoopje poes zit trillend op een heuveltje vuil. Veel te klein om voor zichzelf te zorgen. Het ziet er werkelijk niet uit, groezelig, mottig, ongezond. Maar ze is wel vriendelijk en niet echt schuw. Dat kan zo niet. Dus we pakken het beestje op, zetten haar in de achterklep van de auto en rijden naar huis. Het is 14:00 uur.

Om 15:00 uur gaat de dierenarts open. Zonder gezondheidscontrole komt bij ons niets het huis in. Onze eigen poezen zijn allemaal “geholpen” en krijgen elk jaar hun inentingen, dragen netjes vlooien en tekenbanden, enfin het zijn verwende en gezonde krengen. Dat willen we graag zo houden. Poes gaat dus mee naar de dierenarts. Monica een van de dierenartsen van Veterinario Porto Seguro in Olhão, en onze vaste dierenarts, kijkt het kleintje na. Vlooien, wormen (natuurlijk), sinusitis, een ontsteking aan de bovenste luchtwegen, dus antibiotica er in, smeerseltje voor de ogen, en een aids en leukemie test.

bij de dierenarts

Die laatste twee ziekten zijn in Portugal onder katten veel voorkomend. Dat komt door de verwilderde katten die territoriaal met elkaar vechten. In die gevechten dragen ze de zeer besmettelijke ziektes over. Het is een klein bloedtestje. Hoe Monica met behulp van eveneens dierenarts en echtgenoot Raoul bloed uit de adert in het pootje krijgt, is ons een raadsel. Maar het lukt en ze blijkt niet geïnfecteerd met een van beide ziektes. We vragen nog of ze misschien iemand weten die een poesje zoekt ….. ijdele hoop. Poes gaat met ons mee naar huis.

Voorlopig gaat ze wonen in een groot konijnenhok als ware zij een gast bij het bed en breakfast Algarve met een mandje, een kattenbakje en natuurlijk gezond eten en water. De eerste dagen is dat het enige dat ze doet, eten en slapen. Beiden gaan gepaard met een enorm gesnurk, want haar luchtwegen zitten werkelijk helemaal dicht. We beginnen een lobby in de kennissenkring, maar nee, iedereen heeft al een kat. Of twee… of drie. Bovendien zíet onze naamloze madam er niet uit. Dat naamloze houden we overigens een week vol. Dan heet ze op een ochtend opeens Suzy. Je moet toch wat zeggen als je haar roept.

Na een dag of tien wordt ze wat levendiger. Helaas is ze nog steeds te benauwd om zich te wassen dus het blijft een snotkop-voddenbaal. Maar ze is wel erg lief, onafhankelijk en langzaam begint ze te spelen. Haar voornaamste hobby is eten. Na twee weken is het gewicht van de dame verdubbeld van 900 gram naar een kilo en 800 gram. Dat gaat een beetje snel volgens de dierenarts.

De andere poezen reageren minder hysterisch dan we hadden verwacht. In huis heerst gelukkig nog steeds een relatieve rust.

Spelen

We hebben haar nu ruim drie weken. Het konijnenhok beschouwt ze als ´haar huis´ en daar slaapt ze ook ´s nachts. Elke dag gaat het een beetje beter. Haar buikje groeit zienderogen en als ze zich op haar rug gooit om zich te laten knuffelen voelen we een stevig trommelvel. We hopen dat ze met een weekje zo ver zal zijn dat ze zichzelf ook gaat wassen, dat ze daar voldoende lucht voor heeft. Ze begint wel al een beetje te spelen gelukkig. Het wordt langzaam een gewone jonge poes met eigen streken.

Maar de gekke kattenvrouwtjes van Bed en Breakfast Algarve vinden het nu druk genoeg in huis. Hoe schattig Suzy ook is. Wij zoeken een nieuw thuis voor haar. Bij mensen die haar lief vinden en goed voor haar zullen zorgen en die heel veel plezier aan haar gaan beleven want het is een schattig klein lapjespoesje……. met nu nog een hele grote snottebel aan haar neus.

 

"Uitbuiken" na het eten

Een nieuw thuis voor Suzy is de wens van Bed en Breakfast Algarve voor 2016!