Indigestie

Ofwel: een bezoek aan de dierenarts

Onze poezen zijn meeverhuisd.  Vanuit Vinex locatie Saendelft naar ‘de campo’,  ofwel het Algarviaanse platteland in Santa Catarina da Fonte do Bispo. En de dames en mijnheer vinden het super in muisrijk Portugal.  Overdag zijn ze onzichtbaar. Ze slapen in de kast, onder het bed of in de koele garage. Maar zodra de zwaluwen het druk krijgen met het vangen van allerhande insecten, worden ze wakker en gaan ze ‘op jacht’.  Daar moesten wij dan nogal om lachen; die mutsen hebben nog nooit meer gevangen dan hun zelfbedachte schimmetjes. Die hebben niet eens instinct! Dat dachten wij althans.  

Mollie en haar favoriete doosje

We hebben een stel onverbeterlijke blikvoer katten. Dat dachten we in ieder geval. Normaal gesproken geeft de poezenmaag precies de klok van half zes aan, waarna uit alle hoeken en gaten geeuwende poezenbeesten tevoorschijn komen. Zij werpen een serie smekende blikken op ons, vergezeld van een klagelijk gemiauw uit drie weldoorvoede kelen: zó’n honger! Wij komen dan met een blik welriekende smurrie aansnellen en na het eten verdwijnt het kattenvolk naar buiten om pas ’s morgens tegen 04:00 uur luidkeels te gillen onder het slaapkamerraam: ‘laamedrin! En wel NU”.

Gisteravond na het eten verdween onze Mollie als altijd naar buiten. Tegen de gewoonte in bleef ze voor ons heen en weer dralen en onder het uiten van klagelijk gemiauw groef zij zinloos gaten waar zij doelloos met trillende staart boven hing. Wij schoten meteen in de stress. Blaasontsteking, nierstenen, en allerlei andere mogelijkheden passeerden de revue. Mollie bleef klagelijk jammeren. Dat werd dus een rondje ‘Clinica Véterinario’ en de eerste kennismaking met onze Portugese dierenarts, dokter Raoul in Olhão.

Op weg naar de kliniek poepte Mollie verontwaardigd in de kattenkooi. Geen darmprobleem dus? In de kliniek konden eerst dokter één en vervolgens dierenarts twee niets vinden, waarna dokter Raoul zelf ter onderzoekskamer verscheen. Hij kneep, voelde, drukte, maar vond ook niets vreemds in de Mollenbuik. Nou ja, “vet” zei hij nog wel heel streng. Teneinde toch uitsluitsel over de oorzaak van het vreemde gedrag te krijgen, werd Mollie onder het röntgen apparaat geschoven. Na vijf minuten  mochten we komen kijken wat de foto liet zien.

Drie dierenartsen staren met open mond naar de buik van onze (voormalig) suffe huiskat. Mollie blijkt ernstig last te hebben met poepen omdat zij teveel muizen, vogels en hazen verorbert. Het hele maag- darmsysteem zit vol met stukjes bot. En die moeten er gewoon via de natuurlijke weg uit: auw! De dierenartsen hebben nog nooit zo’n jachtbuik gezien. Op de vraag of we veel lijkjes vinden moeten we ontkennend antwoorden. Nou ja, vanmorgen lag er wel een professioneel gefileerde hazenbout voor de deur, maar dat gebeurt toch niet vaker dan één maal per week.  En dat blijkt ook wel. ‘Onze Mol’ vreet kennelijk alles op, met huid en haar.. èn met botjes dus. Ze heeft overduidelijk niet meegekregen dat het jachtseizoen in de Algarve loopt van vier september tot half maart.

Jachtkat Mollie

Er is dus niets ernstigs aan de hand. Het is een ‘dieetaire’ kwestie. Verandering van spijs doet duidelijk wel eten, maar niet poepen. Eén röntgenfoto en een tube zalf om de ontlasting wat te versoepelen verder (en € 63,45 armer) staan we opgelucht weer buiten. We zijn stiekum best een beetje trots op onze ‘suffe blikvoerkat-af’. Mollie is ingeburgerd!

De Calçadeiras

ofwel: het wonder van Cabo Verde

We hebben een zwembad. Aangezien de vergunning voor zo’n stevige betonnen bak nog niet rond is (dit is per slot van rekening Portugal) hebben we gekozen voor een zelfbouw bad met een ‘liner’. Een soort plastic zak die je in een frame hangt. Het is een behoorlijk ding en we willen er graag een lekker terras omheen voor de gasten. Nu wil het toeval dat de grond die we hebben gekocht is gebruikt als ‘dupmsite’. We vermoeden zelfs door de gemeente. Dat betekent dat we in de grond een enorme berg originele Portugese ‘kinderkopjes’ aantroffen en die heten hier ‘calçadas’. 

De Calçadeiras met Claudino rechts

Het lijkt niet zo ingewikkeld, het leggen van een “calçada terrasje”. Maar dat is het wel. Vandaar dat we Claudino bellen met het verzoek terrassen te leggen. Claudino komt van Cabo Verde ofwel de Kaapverdische eilanden. De afgelopen maanden belde hij ons elke week om te zeuren of hij terrassen mocht leggen. We hebben zelf stenen, die zijn immers gedumpt door .. geen idee wie, en dat biedt hem perspectief. Als het zwembad staat is de tijd rijp voor zijn klus.

Claudino is een acteur. Leren hoed, overhemd in goudkleurige print open tot halverwege de borst, onweerstaanbare glimlach en onverstaanbaar Portugees. Hij rijdt het terrein op in een gammele bus van onbestemd merk en achter hem rollen vier vrienden de auto uit met steenhamers, beitels, scheppen en een kruiwagen. Samen gaan ze in 3 dagen en hoog terras, een laag terras en een afrit naar de garage maken. Wij kijken er maar eens peinzend naar.

Ze maken een hoop herrie, onze bestratingexperts. Vanuit een piepklein radiootje schalt reggae muziek en in hun onverstaanbare dialect lullen ze echt vijf kwartier in een uur. Het enige woord dat er af en toe uitspringt is ‘putana’, en daarvan willen we niet weten waar het gesprek over gaat. Claudino is koning in eigen koninkrijk. Hij dirigeert. Niet alleen zijn vrienden, maar ook de shovelchauffeur (stenen hier, cementzand daar) en onze ‘eigen’ bouwvakkers die de garage afmaken en tot onze schande moeten we zeggen: ons. “Leg bier in de koelkast, geef koud water” en we doen het gewoon. Hij gebruikt al het zand dat hij op het terrein vindt (wat je vindt hoef je niet te kopen) en hij beveelt met een brede glimlach en een snerpend ‘yo’. Zou dat wel goed gaan komen? De terrassen vorderen gestaag en het ziet er geweldig uit, dus we zeggen niks.

Vorderende terrassen

Natuurlijk vraagt hij elke dag om (meer) geld. Dat schijnt zo te horen. Op dag 1 om cementzand te kopen, op dag 2 om zijn mannen die met vakantie willen te betalen (maar ja, op dag 1 had hij al een voorschot gehad dus dat gaat niet door) en op de laatste dag omdat hij vindt dat zijn creativiteit met de terrassen niet voldoende is betaald. Wij blijven vriendelijke edoch “botte Hollanders”. We betalen hem wat is afgesproken. Ook daar blijft hij bij lachen.  

Aangezien hij ons kent van een eerdere ervaring heeft hij er wel voor gezorgd dat hij er niet bij inschiet. Hij heeft ‘gewoon’ de terrassen wat groter gemaakt zodat onze gasten nu een geweldige privacy ervaren langs de rand van het zwembad. Wij hebben overigens achteraf wel berekend dat we die mannen een topsalaris hebben betaald. Heeft die grapjas ons toch nog te pakken!

Huis in aanbouw

of: let op de elektricien!

De afspraak met onze aannemer was dat ons huis uiterlijk op 23 december 2010 klaar zou zijn. Aangezien we de tweede helft van 2010 elke maand een aantal dagen de bouwvorderingen ‘ter plekke’ volgen, hebben we er al een hard hoofd in. Wanneer hij ons na verschillende keren vragen toch verzekert dat het uiterlijk 17 januari gaat worden, plannen we onze emigratie voor een week later. Als we aankomen is er natuurlijk niets klaar. We trekken tijdelijk in een appartement van de aannemer.

Eind februari zijn we het zat. We pakken onze spullen op en verhuizen naar ons eigen huis. We nemen, met 3 poezen, onze intrek in de enige kamer die al stromend water en toilet heeft en volgen de bouw op de bouwplaats. De bouwvakkers moeten wel even wennen aan het feit dat we de hele dag roepen ”deur dicht, de poezen mogen niet naar buiten” en ‘voeten vegen’ maar het zijn schatten en over het algemeen verloopt alles traag maar prima. Ze vragen netjes of ze naar binnen mogen en vertellen wat ze gaan doen. We kunnen er echt niet over klagen.

B&B Algarve, 'onze' bouwvakkers

 Wij werken ondertussen aan de voorbereiding voor de opening van ons B&B die op 30 april staat gepland, aan de website, folders, tuinplannen, terrassen, kamerinrichting, enfin, alles wat komt kijken bij de opstart van een nieuw bedrijf. En tussendoor verhuizen we in het pand, zodra die klaar is, naar onze eigen studio.

Naarmate ‘onze jongens’ langer in en uit lopen worden ze steeds meer onderdeel van de inboedel. Je hebt ze niet meer zo in de gaten. Op een dag leidt dat tot een gekke gebeurtenis. Wij hebben een elektricien, annex loodgieter, Fernando. Fernando zie je nooit bewegen; hij zít overal te werken, is op de raarste momenten weg en de helft van de tijd heb je geen idee of hij er is en waar hij mee bezig is. Je mist hem ook niet als hij er niet is. Dat leidt op een ochtend tot het volgende.

Fernando 'zit te werken' 

Ik neem een douche en sta  daarna in mijn blote kont lekker de grote pot hammam bodysmurrie van Rituals (van mijn nicht gehad op ons afscheidsfeestje) eens uitgebreid op mijn benen te smeren. Linkerbeen uitgestrekt op de rand van het bad, licht voorover gebogen en smeren maar. Opeens wordt de badkamerdeur met een ruk opengetrokken en daar staat Fernando (was die in het pand dan?) mij enigszins schaapachtig edoch verlekkerd aan te staren. 'Oh, ik wist niet dat je hier was’. Mijn wederhelft is de computers aan het installeren dus die is niet snel genoeg om de situatie te redden. Tergend langzaam mompelt Fernando ‘desculpe’ (sorry) een schuift de deur weer dicht. Ik schaam me te pletter.

Daarna doen we ALTIJD de badkamerdeur op slot. En Fernando? Die heeft iets te vertellen in de kroeg ’s avonds.  Over vrouwen die zomaar naakt in de badkamer staan als je aan het werk bent. Hij bleek  achteraf overigens de elektrische installatie te testen. Daarvoor was het nodig de badkamer lichten in onze studio aan- en uit te doen. En dat vraag je dan niet even….  Je rukt gewoon de deur open.  Hij heeft me nog wel weken glazig aangestaard …

Resident in Portugal

Of: hoe het ook moeilijk kan! 

Na een tocht van 2452 km in een Peugeot 207 met achterin 3 katten in een konijnenhok (want als je emigreert kan je toch moeilijk je levende have aan de straat zetten nietwaar?) kom je aan in je nieuwe vaderland.

Onderweg was je van plan te gaan genieten van een luisterboek, maar een aanhoudend jankconcert van de katten van Assendelft tot aan Bordeaux (je kunt elkaar tenslotte aflossen)  leidt toch wat af. Op dag 2 zijn de dames en heer meegaander. We horen ze ‘slechts’ van St. Jean de Luz tot aan Merida. Enigszins doof en licht uitgeput komen we in Santa Catarina aan op zaterdagavond en onder het motto ‘there’s no day like today’  stappen we op maandag naar de gemeente Tavira om ons in te schrijven op ons nieuwe adres. Dat is onze eerste ervaring met het administratieve systeem in Portugal.

In grammaticaal alleszins incorrect Portugees (want ze weigeren bij de ‘concelho’ -gemeentehuis- consequent Engels te spreken; WIJ willen hier toch wonen!) vragen we om een inschrijfformulier. Dát gaat natuurlijk zomaar niet. Om het gewenste formulier overhandigd te krijgen moet eerst een reeks andere formulieren worden verzameld en overhandigd. Een fiscaal nummer, een bewijs van inkomen, bewijs van ziektekosten verzekering en een Portugese vertaling van ons huwelijkscertificaat. (Zijn jullie getrouwd? Bewijs dat eerst maar eens!) 

Na een week en snelle medewerking van onze vertaalster in Portugal, kunnen we de gevraagde papieren overhandigen. Het benodigde inschrijfformulier wordt zowaar over de balie geschoven en we vullen het in. We denken klaar te zijn, maar dan volgt formulier 2 dat in het eigen dorp (zeg maar stadsdeelraad) Santa Catarina, moet worden ondertekend door de lokale krijgsheer.

Óp naar Santa Catarina dus, waar het 'stadsdeelkantoor' wordt bewaakt door 2 dames die het er duidelijk niet naar hun zin hebben. 

Na één blik op het formulier wordt het grimmig teruggeschoven. We blijken 2 handtekeningen nodig te hebben van inwoners van het dorp met een Portugees paspoort en kiesnummer. Zij moeten “garant” staan, wat dat ook mag betekenen. Dat we hier net een week zijn en dus niemand kennen dat boeit de dames niet in de minst. Er verschijnen kleine glimlachjes; zóek het maar uit!

Goede raad is duur, maar via onze makelaar die weer iemand kent , die ook weer wat dorpsbewoners kent, bemachtigen we 2 weken later de begeerde handtekeningen. Onze weldoeners zijn de dame van de diervoeder speciaalzaak waar we nog nooit binnen zijn geweest en de eigenaresse van een supermarktje dat ons nog nooit was opgevallen. Onze eerste ervaringen met de lokale dorpseconomie. Er wonen kennelijk lieverds.

Gemeentehuis Tavira

Gewapend met de handtekeningen terug naar het dorpshoofd. Die zet nu ook zijn hanenpoot en we krijgen onder een misprijzende blik van de gemeentelijke levensgenieters onze stempel. Terug naar Tavira met het dossier. 

Nu wordt het proces ‘in behandeling genomen’.  Na een week volgt een verlossend telefoontje: we mogen het begeerde document ophalen.

Eén maand en vele papieren later: we zijn ‘resident in Portugal’.

Verhuizen naar Santa Catarina da Fonte do Bispo

Ofwel: de eerste ervaringen met een Zuideuropese cultuur

Wij zijn Kathleen en Nicole, échte Hollanders. In januari 2011 gaven we de strijd tegen de sneeuw en de files op en vertrokken we naar het ‘zonnige Zuiden’ om een B&B te beginnen. Landverhuizen doe je niet ‘zomaar’. Daar denk je over na, dat plan je en dat moet je financieren. Ons ‘ avontuur’ begon dus eigenlijk al veel al eerder, in het najaar van 2004.

We boekten een reis naar Afrika; ruim 3 weken in een safaritruck. De cultuurshock is groot en terug in Nederland duurt het acclimatiseren lang. De raderen beginnen te draaien; zou je echt een ander leven kunnen hebben?

Onze ‘wensen’? 9 Maanden per jaar zon, geen file, minder stress, meer elkaar. Maar waar dan? Een land met een “open” cultuur; waar we als ‘stel’ wel worden geaccepteerd, met een taal die voor ons –dames op leeftijd- nog te leren is, veelzijdig werk, goede gezondheidszorg en een plek waar we verliefd op worden. Want geen enkel ding of object koop je zó met je hart als een huis.

In het voorjaar van 2005 besluiten we een week te gaan uitpuffen in de zon. Het wordt de Portugese Algarve. Daar stikt het van de makelaars. Stiekem kijken, mooie plekjes, de wens groeit. Zo gaat het een paar jaar door. Steeds vaker naar Portugal, het ‘Afrika van Europa’. We vallen als en blok voor Tavira in de Oost-Algarve.

Tavira in de Oost-Algarve

Dan wordt Nicole ontslagen. Reorganisatie, na 17 jaar kan het bureau worden opgeruimd. We houden er een aardig centje aan over. Met het spaargeld dat we in jaren hebben verzameld en de verkoop van ons eigen huis, wordt emigratie een reële mogelijkheid. Eind 2008 gaan we serieus op zoek. 

In juni 2009 maken we afspraken met 3 Portugese makelaars; één in de Alentejo , één in de westelijke - en één in de oostelijke Algarve. 

Makelaar één in Odemira heeft de opdracht begrepen, maar schildert een negatief beeld van het toerisme in de Alentejo. We willen wel graag een boterham met kaas blijven eten. (Oh ja, en dat wijntje ’s avonds niet te vergeten.) Mijnheer ‘west’ van het veelzeggende makelaarskantoor ‘Villa’s e Castello’s’ had het niet begrepen. We zoeken geen kasteel. Dan is daar Kaja in Moncarapacho. 

De eerste paal van B&B Cas al Cubo 

Ze neemt de tijd en rijdt ons langs verschillende huizen en lappen grond. Aan het einde van de dag zijn we doorgedraaid. Als we bijna terug zijn op kantoor in Moncarapacho gooit ze onverwacht het stuur om, naar ‘een stukkie land’ dat ze gisteren in de verkoop heeft gekregen. We stuiteren uit de auto en worden allebei spontaan verliefd op onze ‘Sitio da Torre’. Dat stuk land kopen we. In november 2009 slaan de ouders van Kathleen ‘de eerste paal’. 

B&B Algarve in Santa Catarina

In januari 2011 zal het huis helemaal klaar zijn. We weten inmiddels hoe dat werkt hier. We trekken er op 24 februari 2010 in, het is half af. Op 30 april openen we volgens planning ons B&B Cas al Cubo in Santa Catarina da Fonte do Bispo.